کالبد متحرک ناظر و شکل گیری سکانسهای فضایی در معماری سینماتیک
نویسندگان
1 استادیار دانشکده هنرها و ادیان، دانشگاه هنر اصفهان
2 دانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشگاه هنر اصفهان
3 دانشیار دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
4 استادیار دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jfaup.2015.55693چکیده
تماشاگر سینما از سایتهای فیلمیک که به صورت سکانسی از جلوی چشمانش میگذرند، یک مسیر در ذهن خود ایجاد میکند، بر روی این مسیر خیالی حرکت میکند، و از میان فضاهای متنوع و در زمانهای متفاوتی گذار میکند. در تجربه فضای معماری نیز، ناظر متحرک دست به یک سازماندهی ذهنی از فضاها میزند و آنها را در یک سکانس مونتاژی تجربه میکند. در الگوی معماری پرومناد، «حرکت ناظر» به مثابه مهمترین مولفه در ادراک فضا عمل مینماید، و ادراک معماری تنها با حضور کالبدی مخاطبی معنا مییابد که در حرکت و «پرسهزنی» به گونهای روایتمند و سکانسی، همچون تماشاگر فیلم، فضاها را به یکدیگر پیوند میدهد و به معماری ماهیتی زمانمند و سینمایی میبخشد. این پژوهش که از نوع نظری، روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای صورت گرفته است، میکوشد این نکته را آشکار سازد که بهرهگیری از ظرفیتهای تئوری فیلم و شیوههای فضاسازی سینمایی، میتوانند به مثابه منابع الهامی برای معماران در پروسه طراحی عمل نمایند. با توجه به پیشرفتهای صورت گرفته در فضاسازیهای سینمایی، و پیچیدهتر گشتن رابطه فضا-زمان و همچنین ارتباطات کالبد-فضا در سینمای معاصر، اقتباسهای معمارانه از ظرفیتهای رسانه فضامحور فیلم، میتواند به هر چه بارورتر شدن فضای معمارانه معاصر کمک شایانی نماید.
