«دست ساختهها ـ تجربه شخصی» یادگیری از راه ساختن در آموزش معماری
نویسندگان
1 دکترای معماری، استادیار دانشکده معماری پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 دکترای معماری، استادیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
doi
10.22059/jfaup.2014.55411چکیده
امروزه یکی از دغدغههای مهم مدرسان معماری افزایش کیفیت آموزش است. جهت نیل به این هدف، مقاله با روش استدلالی، استنباطی از خلال مطالعات کتابخانه ای و تحقیقی میدانی، به معرفی سمت و سویی جهت افزایش کیفیت آموزش معماری میپردازد که در آن بر اهمیت «ساختن» در یادگیری تأکید شده است. رجوع به مبانی روانشناسی پرورشی با معرفی آموزش «یادگیرنده محور» در تکمیل روش «معلم محور» نشان میدهد کیفیت آموزش با روشهایی چون «یادگیری اکتشافی» افزایش مییابد. از جمله ابزارهای این یادگیری، طرح صورت مسأله توسط یادگیرنده و تلاش در جهت حل آن از طریق ساختن است که با فرایند ساخت در حرفة معماری نیز همخوانی دارد. به کارگیری این روش در مدرسة معماری، مستلزم طرح تمرینهایی عملی برای هر دانشجو به طور شخصی است؛ چنانکه او از طریق کار با دست یا ساختن، در حین نیل به راه حل نهایی، مسایل طول مسیر را از طریق ساختن، هم دریابد و هم حل کند. یکی از مدرسان معماری بعد از سالها تجربه، دست به طراحی و اجرای تمرین «دستساختهها ـ تجربة شخصی» زده که بازخوانی آن با تکیه بر مبانی فوق نشان میدهد تمرین پشتوانة خوبی برای مهارتهایی است که دانشجو با ورود به بازار حرفه ای معماری، بدانها نیازمند است.
