ارزیابی شاخصهای رقابتی در کشت مخلوط چای ترش- ماش در نظامهای مختلف خاکورزی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد آگرواکولوژی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
2 گروه زراعت، دانشگاه زابل، زابل، ایران
3 گروه زراعت، دانشگاه زابل، زابل، ایران
4 گروه زراعت، دانشگاه زابل، زابل، ایران
doi
10.22034/csrar.2021.138097.1040چکیده
بهمنظور بررسی شاخصهای رقابتی و عملکرد دو گونه چای ترش و ماش در کشت مخلوط، آزمایشی در مزرعه آموزشی و تحقیقاتی پژوهشکده کشاورزی دانشگاه زابل، بهصورت کرتهای خردشده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار اجرا گردید. عامل اصلی در سه سطح شامل خاکورزی بدون شخم، شخم کاهشیافته (دیسک)، شخم مرسوم (گاوآهن و دیسک) و عامل فرعی نسبتهای کشت مخلوط در پنج سطح شامل کشت خالص چای ترش، کشت خالص ماش،50 درصد چای ترش بعلاوه 50 درصد ماش، 75 درصد چای ترش بعلاوه 25 ماش، 25 درصد چای ترش بعلاوه 75 درصد ماش در نظر گرفته شد. شاخصهای مورد بررسی در این آزمایش شامل نسبت برابری زمین؛ شاخص رقابت، شاخص غالبیت و تزاحم نسبی بودند. بیشترین تزاحم نسبی از سیستم بدون خاکورزی (02/3) و کمترین تزاحم نسبی چای ترش از سیستم خاکورزی مرسوم (51/2) به دست آمد. بیشترین شاخص تزاحم نسبی مربوط به کشت مخلوط 75 درصد ماش بعلاوه 25 درصد چای ترش (63/4) بدست آمد. در بین سیستمهای مختلف خاکورزی حداکثر ضریب غالبیت چای ترش از سیستم بدون شخم (79/0) به دست آمد. مقایسه برهمکنش سیستم خاکورزی در نسبتهای مختلف کشت مخلوط نشان داد که بیشترین شاخص غالبیت برای چای ترش از سیستم بدون خاکورزی و کشت مخلوط 75 درصد ماش بعلاوه 25درصد چای ترش (69/1) به دست آمد. بالاترین مقدار نسبت برابری زمین در تیمار 75 درصد ماش بعلاوه 25درصد چای ترش حاصل گردید. با اندازهگیری سایر شاخصهای رقابتی چای ترش با عملکرد اقتصادی بیشتر از قابلیت رقابت بیشتری نسبت به ماش برخوردار بود.