تاثیر روشهای کاربرد برخی محرکهای رشد زیستی گیاهی بر ویژگیهای کمی و کیفی گندم (Triticum aestivum L.)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم علفهای هرز دانشگاه محقق اردبیلی
2 استاد، گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
4 پسا دکتری، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.22034/saps.2024.61061.3202چکیده
مقدمه و اهداف: در کشاورزی نوین، استفاده از محرکهای رشد گیاه، یکی از راهکارهای افزایش عملکرد گیاهان راهبردی از جمله گندم بوده و میتواند اثرات منفی تنش محیطی از جمله خشکی را کاهش دهد. به طوری که کاربرد محرکهای رشد گیاهی ممکن است از طریق افزایش سرعت و توان استقرار گیاهان و جذب عناصر غذایی گیاه در شرایط دیم باعث بهبود عملکرد و کیفیت گندم شود. بنابراین، هدف از انجام این بررسی، مقایسه اثر کاربرد محرکهای رشد گیاهی مختلف بر خصوصیات کمی و کیفی گندم در شرایط دیم است. مواد و روشها: به منظور ارزیابی تأثیر محرکهای رشد گیاه بر برخی خصوصیات کمی و کیفی گندم رقم میهن، این تحقیق در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با 15 تیمار و 4 تکرار در سال زراعی 1399 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه محقق اردبیلی انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل روشهای مختلف پوششدار کردن بذور در 6 سطح (به مقدار 3، 6 و 9 گرم از هریک اسید هیومیک و عصاره جلبک دریایی در هر کیلوگرم بذر) و پرایمینگ بذر در 3 سطح (پرایمینگ با 6 میلیگرم از هریک اسید هیومیک و عصاره جلبک دریایی در هر لیتر و هیدروپرایمینگ (شاهد هیدروپرایم )) و محلولپاشی با استفاده از غلظت 200 و 300 میلیگرم در لیتر از هریک هیومیک اسید و عصاره جلبک دریایی، محلولپاشی آب خالص و تیمار بدون پیشتیمار و بدون محلولپاشی (شاهد) بودند. یافتهها: نتایج نشان داد که روشهای مختلف مصرف محرکهای رشد گیاه با عصاره جلبک دریایی و هیومیک اسید در مقایسه با شاهد تاثیر معنیداری در افزایش تعداد پنجه در بوته، تعداد سنبله در مترمربع، طول سنبله، تعداد دانه در سنبله و وزن هزار دانه گندم نشان داد. بیشترین میزان کلروفیل a و b گندم به ترتیب با 10/2 و 83/1 میلیگرم بر گرم وزن تر تحت محلولپاشی با استفاده از غلظت 300 میلیگرم در لیتر هیومیک اسید مشاهده شد. تحت محلولپاشی با استفاده از غلظت 300 میلیگرم در لیتر هیومیک اسید، بیشترین عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک گندم به ترتیب با 10/7694 و 90/19074 کیلوگرم در هکتار بدست آمد. بیشترین میزان درصد فسفر (335/0 درصد)، پتاسیم (62/1 درصد) و میزان پروتئین (95/14 درصد) و عملکرد پروتئین دانه گندم (12/1149 کیلوگرم در هکتار) تحت محلولپاشی با استفاده از غلظت 300 میلیگرم در لیتر هیومیک اسید بهدست آمد. نتیجهگیری: براساس نتایج این پژوهش میتوان بیان کرد که اسـتفاده از محرکهای رشد گیاه به روش محلولپاشی با غلظت 300 میلیگرم در لیتر هیومیک اسید از کـارایی بیشتری در بهبود ویژگیهای کمی و کیفی گیاه گندم برخودار است و بهتر است برای افزایش راندمان محصولات کشاورزی از نهادههای آلی و زیستی به جای کودهای شیمیایی با هدف کاهش آلودگی در راستای نیل به کشاورزی پایدار استفاده شود.