تاثیر قارچ ریشه Glomus interaradices بر روی فعالیت های آنزیمی و شرایط رشدی هشت ژنوتیپ گندم
نویسندگان
1 گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه یزد، یزد، ایران
2 گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه یزد، یزد، ایران
3 گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه یزد، یزد، ایران
4 گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
doi
10.22034/csrar.2020.119122چکیده
استفاده از فرآوردههای بیولوژیک مانند گونههای مختلف قارچ ریشه، درجهت تأمین بخشی از عناصر مورد نیاز گیاه به ویژه فسفر یکی از راه حلهای اساسی و مفید درجهت بهبود شرایط رشدی گیاه می باشد. در این تحقیق واکنش میکوریزی 7 رقم مختلف گندم به قارچ ریشه Glomus interaradicesدر قالب طرح بلوکهای کاملاً تصادفی در 4 تکرار در شرایط گلخانه مورد بررسی و تاثیر قارچ بر شرایط رشدی و میزان تغییرات تعدادی از آنزیم های آنتی اکسیدانتی مورد ارزیابی قرار گرفت. بررسی ماکروسکوپی ریشه گیاهان میکوریزه شده و مقایسه با گیاهان بدون قارچ ریشه، بالاترین میزان میکوریزه شدن را در رقم وحشی Ageilops tauchii نشان داد. کمترین میزان میکوریزه شدن ریشه در ارقام زراعی گندم ثبت گردید. بیشترین درصد میزان آنزیم سوپر اکسید دیسموتاز، پراکسیداز و پلی فنل اکسیداز به ترتیب در ارقام تجن، نارین و هانا که همگی از ارقام زراعی هستند نسبت به شاهد بدون قارچ ریشه مشاهده گردید. با توجه به دادههای حاصل چنین میتوان نتیجهگیری کرد که میکوریزاسیون اگرچه به ماهیت ژنتیکی و پلوئیدی گندم بستگی دارد ولی به طور مستقیم قادر به افزایش فعالیتهای آنزیمی گیاه نمیشود؛ بنابراین افزایش میزان آنزیمهای آنتی اکسیدانتی ارتباط مستقیمی با درصد میکوریزه شدن ریشه واریتههای مختلف گندم ندارد.