سنجه های (پیاده پذیری )نقش پیاده راهسازی در بهبود حس مکان
نویسندگان
1 استادیار دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز، تهران، ایران.
doi
10.22059/jfaup.2013.51678چکیده
چکیده این مقاله، ارتباط میان پیادهراهسازی و حس مکان را میسنجد. پرسش اصلی این است که چگونه میتوان برای ارزیابی گذر، شاخصها و معیارهایی بر پایۀ توان دریافت پیاده بهکار گرفت؟ روش این پژوهش، کیفی و توصیفی است. نخست، بنمایههای پیادهراهسازی و حس مکان از نوشتارهای مربوط به طراحیشهری استخراج شده است؛ سپس مبانی پیادهراهسازی بر پایۀ جنبههای حس مکان، ردهبندی شده و معیارهایی برای بهبودبخشی حس مکان با کمک پیادهراهسازی تعیین شدهاست. یافتۀ اصلی این نوشتار، این است که رابطۀ مستقیمی میان پیادهراهسازی و حس مکان برقراراست. سنجش پیادهراهها از سه جنبۀ کالبدی (بومشناختی، فضایی، ریختشناسانه، زمینهای، بصری)، ذهنی (دریافتی) و رفتاری (اجتماعی، کارکردی و گزینشی) «مکان» با معیارهای دقیق قابل انجام است. در پژوهش پیش رو برخی از این معیارها به این صورت به دست آمدهاند: پوششطبیعی، تنوع و مرزبندی فضایی، اندازهها، شیوۀ آمیختگی بدنهها با گذر، تنوع بصری، یادمانها و دریافتهای غیربصری، آرامش و آسایش، تعامل مردمی، کاربریها و شیوۀ دسترسی به آنها. با این معیارهای کیفی میتوان به ارزیابی پیادهراههای موجود در شهرها پرداخت. ارزیابی حس مکان با این معیارها برای فضاهای دیگر نیز قابل بهکارگیری است. پیادهراهسازی درست، برنامهریزیشده و گامبهگام میتواند حس مکان را در شهرها و سکونتگاهها بهبود بخشد.
