ارزیابی بیان ژنهای مربوط به کلاژنهای تیپ 1 و 3 در زخم باز التیام یافته اندام حرکتی اسب با استفاده از سلولهای بنیادی خودی مشتق از بافت چربی و مقایسه آن با سلولهای بنیادی مشتق از مغز استخوان
نویسندگان
1 دانش آموخته دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه میکروبیولوژی و ایمونولوژی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانش آموخته دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه جراحی و رادیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
5 گروه جراحی و رادیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jvr.2021.228666.2599چکیده
زمینۀ مطالعه: زخمهای باز اندام حرکتی یکی از شایعترین مشکلات در اسبها میباشد که به دلایلی نظیر کمبود بافت نرم، رشد سریع بافت گرانوله اضافه، آلودگی زیاد و پاسخ ضعیف به درمانهای رایج، ترمیم آنها معضل بزرگی برای دامپزشکان است. استفاده از سلولهای بنیادی مزانشیمی جهت ترمیم زخمها از روشهایی است که به تازگی توجه محققین را به خود جلب کرده است. در این میان سلولهای بنیادی مشتق از بافت چربی به عللی نظیر سهولت تهیه، تعداد بسیار زیاد سلولهای بنیادی حاصله در استحصال اولیه و قابلیت تمایز به ردههای مختلف سلولی کاربرد فراوان یافتهاند.هدف: مطالعه حاضر به منظور ارزیابی بیان ژنهای کلاژنهای تیپ 1 و 3 در روند التیام زخم باز اندام حرکتی اسب با استفاده از سلولهای بنیادی خودی مشتق از بافت چربی و مقایسه آن با سلولهای بنیادی مشتق از مغز استخوان صورت گرفت.روشکار: پس از ایجاد زخمهای باز تجربی در اندامهای حرکتی چهار اسب و درمان آنها با استفاده از سلولهای بنیادی مزانشیمی خودی، از روش Real-Time PCR برای ارزیابی و مقایسه میزان بیان ژنهای کلاژن تیپ 1 و 3 در روند التیام زخم استفاده شد.نتایج: اختلاف معنیدار در تغییر بیان ژنهای کلاژن تیپ 1 و 3 در بین گروههای درمانی مشاهده گردید. با وجود آن که بیشترین میزان بیان ژنهای انواع کلاژن مربوط به سلولهای بنیادی مشتق از مغز استخوان بود اما بین این سلولها و سلولهای مشتق از بافت چربی اختلاف معنیداری مشاهده نشد.نتیجهگیری نهایی: بر این اساس با توجه به مزایای سلولهای بنیادی مزانشیمی مشتق از بافت چربی و عملکرد قابل قبول، این سلولها میتوانند به عنوان روشی نوین در تسریع فرایند التیام زخمهای اندام حرکتی مد نظر قرار گیرند.