فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینۀ مطالعه: تنظیم اشتها و میزان مصرف غذا در پرندگان توسط مکانیسم‌های هومئوستاتیک پیچیده و در سطوح کنترلی مختلف اجرا می‌شود.هدف: هدف از مطالعه حاضر، بررسی نقش گلایسین و گیرنده‌های حساس به استریکنین در تنظیم مرکزی اخذ غذا توسط دوپامین در جوجه‌های گوشتی نوزاد بود.روش‎کار: مطالعه بر روی 240 قطعه جوجه گوشتی نر نژاد (ROSS 308) در 5 آزمون انجام گرفت. هر آزمون از چهار گروه شامل یک گروه کنترل و سه گروه تیمار تشکیل شده بود که در گروه‌ها تعداد 12 قطعه جوجه به طور تصادفی قرار گرفتند. در آزمون 1 جوجه‌ها در 5 روزگی به روش تزریق داخل بطنی مغزی (ICV)، نرمال سالین در گروه کنترل و دوزهای مختلف دوپامین (10، 20 و 40 نانومول) را به ترتیب در گروه‌های تیمار 2، 3 و4 دریافت کردند. آزمون‌های 2 و 3 مشابه آزمون 1 بود به استثنای اینکه دوزهای مختلف گلایسین (50، 100و 200 نانومول) در آزمون 2 و استریکنین (50، 100و 200 نانومول) در آزمون 3 تزریق شد. در آزمون 4، دوز غیرمؤثر استریکنین (100 نانومول) و دوز مؤثر دوپامین (40 نانومول) در کنار تزریق همزمان دو ماده انجام شد. در آزمون نهایی دوزهای غیرمؤثر گلایسین (50 نانومول) و دوپامین (10 نانومول) و ترکیبی از این دو تزریق شد. سپس میزان اخذ غذای تجمعی در زمان‌های 30، 60 و 120 دقیقه بعد از تزریق اندازه‏گیری و تحلیل شد.نتایج: دوپامین و گلایسین به شکل وابسته به دوز موجب کاهش اخذ غذا نسبت به گروه کنترل شدند (05/0≥p ). تزریق ICV استریکنین با دوز غیرمؤثر 100 نانومول سبب مهار هیپوفاژی القایی توسط دوپامین شد (05/0≥p ). تزریق همزمان دوزهای غیر مؤثر گلایسین و دوپامین به طور معنی‏داری موجب کاهش اخذ غذا نسبت به گروه کنترل در جوجه‌های گوشتی شد (05/0≥p )، در حالی‌که هر یک از این دوزها به تنهایی اثری بر اخذ غذا نداشتند (05/0<p ).نتیجه ­گیری نهایی: هیپوفاژی ناشی از دوپامین احتمالاً از طریق گیرنده‌های حساس به استریکنین گلایسینی میانجیگری می‌شود و به نظر می‌رسد تداخل بین دوپامین و گلایسین در سیستم اعصاب مرکزی جوجه‌های گوشتی از نوع هم افزایی ‏باشد.