چارچوب عملیاتی جهت طراحی ساختمان فرم- انرژی کارا: (نمونه موردی: ساختمان‌های اداری بزرگ مقیاس شهر تهران)

نویسندگان

1 دانشیار، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.

2 دانش آموخته دکتری تخصصی، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.

3 استادیار گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران.

doi
10.48311/UDD.6.1.103
چکیده

اهداف: نور و شرایط حرارتی با اثر بر کیفیت فعالیت‌های ذهنی و فیزیکی نقش کلیدی در عملکرد کاربران ساختمان‌های اداری دارند. از آنجا که فرم نحوه مواجهه ساختمان با عوامل محیطی را تعریف می‌کند، می‌تواند با کمک به تامین روشنایی طبیعی و شرایط حرارتی مناسب، علاوه بر کاهش مصرف انرژی موجب ارتقاء بهره‌وری اداری در این بناها نیز گردد. ارزیابی عملکرد فرم ساختمان‌های اداری بزرگ مقیاس تهران و دستیابی به گونه شکلیِ بهینه فرم جهت تامین سالانه آسایش‌حرارتی و بصری‌نوری منطبق بر ویرایش چهارم مبحث نوزده (م.م.س) هدف این پژوهش است. روش‌ها: این پژوهشِ کاربردی از نوع نظریه-ساخت بوده که در راستای دستیابی به اهداف، رابطه بین هندسه فرم و متغیرهای sDA، DGP و PMV را مورد بررسی قرار داده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده، داده‌های اولیه پس از استخراج کتابخانه‌ای به صورت میدانی صحت‌سنجی شده و با نرم‌افزارهای دیزاین‌بیلدر و پلاگین هانی‌بی در گرسهاپر مورد مدل‌سازی و شبیه‌سازی قرار گرفته‌اند. همچنین آنالیز داده‌های حاصل از شبیه‌سازی با تفسیر و مقایسه انجام شده است. یافته‌ها: فرم مستطیل شکل با دو حیاط مرکزی دارای بهترین وضعیت در شاخص PMV و بدترین از نظر DGP می‌باشد. زیرگونه‌ پیشنهادی از فرم مذکور با نسبت هسته‌به‌پوسته 2:1 با حفظ شرایط PMV توانست از منظر sDA و DGP نیز در حالت استاندارد قرار گیرد. نتیجه‌گیری: فرم اغلب این بناها جهت تامین شرایط آسایش‌حرارتی و بصری‌نوری طبق مبحث نوزدهم مناسب نیست. طراحان می‌توانند از فرم مستطیل‌شکل با نسبت پیشنهادی هسته‌به‌پوسته 2:1 جهت تامین شرایط و کسب رده EC این مبحث استفاده نمایند. کلمات کلیدی: آسایش حرارتی، آسایش بصری، عملکرد ساختمان، کاربری اداری، مبحث نوزده.