ارزیابی پایداری بوم نظام مکانیزه و سنتی تولید گل محمدی بر اساس تحلیل امرژی در شهرستان نهبندان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل
2 استاد گروه زراعت دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل
3 گروه زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل
4 گروه زراعت دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل
doi
10.22034/saps.2023.56810.3050چکیده
مقدمه و اهداف: استفاده از رویکرد تحلیل امرژی در ارزیابی پایداری نظامهای زراعی، منجر به اعمال مدیریت صحیح در راستای افزایش پایـداری تولیـد در ایـن نظامها میشود. توسعه کشت گل محمدی با نام علمی Rosa damascene Mill. از خانواده Rosaceace در مناطق گرم خشک کشور باعث تحول اقتصادی این مناطق میگردد. به همین دلیل ضرورت تولید این گیاه در نظامهای زراعی نواحی گرم و خشک کشور ایجاد شده است. این مطالعه با هدف تبیین وضعیت پایداری بومنظامهای مکانیزه و سنتی تولید گل محمدی در نهبندان اجرا شد. مواد و روشها: این مطالعه در سال 1401 در دو بومنظام مکانیزه و سنتی تولید گل محمدی در شهرستان نهبندان، استان خراسان جنوبی، بر اساس تحلیل ساختار ورودیها و شاخصهای مبتنی بر امرژی انجام گردید. برای جمعآوری دادهها، از پرسشنامهها و اندازهگیریهای میدانی نهادهها و خروجیهای تولیدی در هر دو نظام استفاده شد. همچنین، تحلیل امرژی با استفاده از ضرایب تبدیل استاندارد و نرمافزارهای محاسباتی انجام گرفت. یافتهها: کل ورودی امرژی نظام مکانیزه و سنتی گل محمدی، در این مطالعه بهترتیب 1016 × 17/7 و 1016 × 11/5 امژول خورشیدی در هکتار در سال محاسبه شد. مقادیر شاخصهای نسبت عملکرد امرژی (EYR) نسبت بار محیط زیستی استاندارد (ELR) و اصـلاح شـده (ELR*) و شاخص پایداری محیطی اسـتاندارد (ESI) و اصلاح شده (ESI*) نشاندهنده این است که بومنظام سنتی در مقایسه با بوم نظام مکانیزه دارای راندمان اکولوژیکی بالاتر بوده و به شرایط بهینه نزدیکتر است نتیجه گیری: در نظام مکانیزه تولید گل محمدی، توجه به راهکارهای عملی در مدیریت جامع بومنظام تولیدی به ویژه حفاظت از مواد آلی خاک و جلوگیری از تلفات آن، میتواند در پایداری اکولوژیکی این نظام تاثیر چشمگیری داشته باشد. در نظام تولید سنتی، ارتقاء دانش فنی بهرهبردار جهت بهبود پایداری اقتصادی در این نظام توصیه میشود.