طغیانهای بیماری نیوکاسل و آنفلوانزای H9N2 در طیور بومی روستایی ایران در سالهای 94-1393
نویسندگان
1 بخش تحقیق و تشخیص بیماریهای طیور، موسسه تحقیقات واکسن و سرمسازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران
2 گروه میکروبیولوژی و ایمونولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دفتر بهداشت و مدیریت بیماریهای طیور، سازمان دامپزشکی کشور، تهران، ایران
4 بخش تحقیق و تولید واکسن و فرآوردههای بیولوژیک طیور، موسسه تحقیقات واکسن و سرمسازی رازی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران
5 دفتر بهداشت و مدیریت بیماریهای طیور، سازمان دامپزشکی کشور، تهران، ایران
doi
10.22059/jvr.2019.262216.2824چکیده
زمینۀ مطالعه:طیور بومی کشور در معرض ابتلا به انواع بیماریهای واگیردار ویروسی از جمله بیماری نیوکاسل و آنفلوانزای H9N2 میباشند. این ویروسها علاوه بر ایجاد بیماری درگله، بر اقتصاد و معیشت مردم روستا هم اثر گذارند. طیور روستایی در گردش و بقای ویروسها در محیط نقش داشته و خطری بالقوه برای صنعت طیور محسوب میشوند. هدف: بررسی میزان شیوع طغیانهای بیماری آنفلوانزای H9N2 و نیوکاسل در جوجههای بومی روستایی در سالهای 94-93 بود. روشکار: مطالعه مقطعی توصیفی و در دورهای 2 ساله از روستاهای کشور که تلفات مشکوک به نیوکاسل و یا آنفلوانزا داشتند انجام شد. هرگزارش در هر روستا یک طغیان در نظر گرفته شد. روی نمونههای بافت نای و ریه آزمون RT-PCR جهت تشخیص ویروس نیوکاسل یا آنفلوانزا انجام و با نرم افزار SPSS نتایج آنالیز شدند. نتایج: تعداد121طغیان از 17 استان کشور با 936/25 قطعه تلفات ناشی از دو بیماری نیوکاسل و آنفلوانزای H9N2 گزارش شد که از این تعداد، 54 مورد (6/44 درصد) عفونت H9N2 و 58 مورد (9/47 درصد) عفونت با ویروس نیوکاسل ولوژن و 9 طغیان (4/7 درصد) به علت عفونت همزمان دو ویروس H9N2 و نیوکاسل ولوژن بود. نسبت کانونهای دو بیماری در سال 94 به طور معنیداری بالاتر از سال 93 بود (05/0p <). میانگین تلفات آنفلوانزا بسیار بالاتر از تلفات نیوکاسل و هر دو بیماری بود (001/0p <). بیشترین طغیان در ماههای خرداد و تیر بود که اختلاف آن با ماههای دیگر سال معنیدار است (05/0p <). نتیجهگیری نهایی: براساس نتایج مطالعه حاضر بیماری نیوکاسل و آنفلوانزا شیوع بالایی در بین طیور روستایی دارند. افزایش سطح آگاهی روستاییان و اجرای برنامههای کنترلی مناسب از جمله پایش مستمر در طیور بومی و واکسیناسیون باید مد نظر قرار گیرد.