بررسی عملکرد و اجزای عملکرد بالنگوی شهری (Lallemantia iberica Fischer & C.A. Meyer) در کشت مخلوط با باقلا (Vicia faba L.)

نویسندگان

1 گروه اکوفیزیولوژی گیاهی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز

2 گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز

3 عضو هیات علمی آموزشی دانشگاه تبریز

4 گروه اکوفیزیولوژی گیاهی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز

doi
10.22034/saps.2023.56092.3021
چکیده

اهداف : با توجه به نقش مهم کشت مخلوط در دستیابی به عملکرد بالا و افزایش پایداری سیستم های زراعی، این تحقیق به منظور تعیین مناسب‌ترین الگوی کشت مخلوط باقلا و بالنگو و بررسی اثر آن روی رشد و عملکرد گیاه بالنگوی شهری انجام گردید.مواد و روش ها: آزمایش به صورت طرح بلوک‌های کامل تصادفی با شش تیمار و چهار تکرار در مزرعه‌ی تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز در سال زراعی 1395 اجرا شد. الگو‌های مختلف کشت شامل دو الگوی کشت خالص باقلا و بالنگوی شهری (قَرِه‌زَرَک) و چهار الگوی کشت مخلوط بالنگوو باقلا با نسبت‌های مختلف افزایشی100:20، 100:40، 100:60 و 100:80 بودند.یافته ها: نتایج نشان داد که کشت خالص بالنگوی شهری از نظر عملکرد بیولوژیکی و عملکرد دانه بیشترین مقدار را داشت که با سایر تیمارهای مربوط به الگوهای کشت مخلوط اختلاف معنی‌داری داشت. در همه تیمارهای کشت مخلوط نسبت برابری زمین و مجموع ارزش نسبی بیشتر از یک به دست آمد که نشان‌دهنده برتری کشت مخلوط نسبت به کشت خالص می باشد. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این تحقیق، کشت مخلوط %80 بالنگوی + %100 باقلا با دارا بودن بیشترین LER (48/1) و RVT (45/1) به علت استفاده بهینه از منابع در دسترس بهترین الگوی کشت می باشد.