تجربه زنان از فضاهای عمومی شهری: مطالعه موردی شهر کرمانشاه
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 استادیار گروه جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
3 کارشناسی ارشد جامعهشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، ایران
doi
10.22126/ipes.2025.10840.1675چکیده
پرسهزن با این تصور که تجربه شهر همچون رؤیایی است که باید در بیداری پی گرفته شود، به ناگزیر، زوایا و خفایایی از شهر را وارسی میکند که بیرون از میدان دید مرسوم قرار دارد. این امر در تجربه زنانه از پرسهزنی، پیچیدگی بیشتری را به همراه دارد؛ بهویژه آنجا که شهر همچون فضایی ادراک میشود که زن میکوشد از طریق پرسهزنی، حسی از خودبیانگری را در آن بیاموزد و بیازماید. در این پژوهش تلاش شده تا با تکیه بر آراء والتر بنیامین، تجربه پرسهزنی در شهر کرمانشاه مورد واکاوی قرار گیرد. بدین ترتیب، پرسش اصلی پرسش پژوهش حاضر این است که تجربه زنان از حضور در فضاهای شهری کرمانشاه تا چه اندازه میتواند اجرای شکلی از خودبیانگری و خود تحققبخشی را برای آنها امکانپذیر سازد؟ برای گردآوری دادهها از تکنیکهای مشاهده مشارکتی و روش مصاحبه استفاده شده و دادهها تا جایی استخراج شدهاند که به درجه اشباع نظری برسند. بر اساس یافتههای این پژوهش، پرسهزنی زنان در کرمانشاه به دلایلی چون گرفتار ماندن بخش عمدهای از زنان در رفع نیازهای روزمره و دسترسی نابرابر به فضاهای شهری تجربهای ناتمام است و علیرغم خلق اشکال محدودی از سوژهگی، چندان مجالی برای بیان خود و اجرای اشکالی از فردیت دلخواه برای آنان فراهم نمیآورد.