ارزیابی برخی روش‌های مدیریت تلفیقی علف‌های هرز در نخود دیم شهرستان اسلام‌آباد غرب، کرمانشاه

نویسندگان

1 گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

2 گروه تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده علوم کشاورزی دانشگاه گیلان

3 استاد گروه تولید و ژنتیک گیاهی دانشکده علوم کشاورزی دانشگاه گیلان، رشت، ایران

doi
10.22034/saps.2022.47806.2737
چکیده

هدف این تحقیق بررسی اثرات کاربرد تلفیقی شیوه‌های مختلف مدیریت علف‌های هرز بر عملکرد و اجزای عملکرد نخود دیم (Cicer arietinum L.) رقم بیونیج بود.آزمایش به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با 15 تیمار و چهار تکرار انجام شد. عوامل آزمایشی عبارت از کاربرد علف‌کش شامل عدم کاربرد و کاربرد علف‌کش‌ پیریدیت، تراکم گیاه زراعی شامل 30، 40 و 50 بوته درمترمربع و کولتیواسیون شامل کاربرد و عدم‏کاربرد کولتیواسیون بودند. همچنین سه تیمار وجینِ کامل متناظر با هریک از تراکم‌های نخود در نظر گرفته شد.زیست‏توده علف‏های هرز 30 روز پس از سمپاشی، با کاربرد انفرادی پیریدیت و کولتیواسیون به‏ترتیب 95 و 60 درصد و با کاربرد توام دو روش تا 99 درصد کاهش یافت. با کاربرد پیریدیت به‏ترتیب ارتفاع بوته و عملکرد دانه نخود 3/1 و 5/2 برابر شد و با یک‌بار کولتیواسیون تعداد غلاف در بوته و عملکرد دانه 37 و 31 درصد افزایش یافت. تعداد غلاف در بوته، تعداد و وزن دانه در بوته و وزن خشک تک‏بوته در تراکم 30 بوته درمترمربع بیشترین مقدار و به‏ترتیب 7/2، 1/3، 9/3 و 6/2 برابر بیشتراز میانگین تیمارهای تراکم‏ و کولتیواسیون بدون کاربرد پیریدیت بود. عملکرد دانه نخود با کاربرد تلفیقی پیریدیت و کولتیواسیون در تراکم 50 بوته در مترمربع تفاوت معنی‏داری با تیمار عاری از علف‏هرز (هر سه تراکم 30 و 40 و 50 بوته در مترمربع) نداشت. تلفیق کاربرد پیریدیت و کولتیواسیون، با تراکم 50 بوته درمترمربع در شرایط دیم می‏تواند به منظور دست‏یابی به عملکرد مطلوب نخود، سودمند و لذا قابل توصیه باشد.