پل‌ـ سکونتگاه سیر تکامل پیوستگی کاربرد عبور و سکونت در پل‌های ایران

نویسندگان

1 دانشگاه تربیت مدرس، دانشجوی دکتری پژوهش هنر

2 دانشگاه تربیت مدرس، دکترا

doi
چکیده

گسترش مسیرهای ارتباطی برای فتح سرزمین های نو و تجارت بخشی از فرآیند توسعه تمدن‌ها محسوب می‌شود. ایرانیان نیز به واسطه قرارگیری در مسیر جاده ابریشم، به احداث راه‌ و تأسیسات جانبی آن مانند پل برای گذر از موانع طبیعی و کاروانسرا به عنوان استراحتگاه و محل تأمین نیازهای مسافران مبادرت نموده‌اند. پژوهش حاضر درصدد اثبات نوآوری ایرانیان در پیوستن دو بنای مذکور به منظور کاهش حجم ساخت و ساز و ایجاد شرایط مطلوب برای استقرار کاروانیان و از بعد تحلیلی در صدد نمایش شیوه طراحی و قابلیت-های ساختاری پل‌ها برای تأمین فضای سکونت و با بررسی تاریخی نمایشگر شواهد تاریخی ادغام پل، محل اطراق و سیر تکامل آنهاست. شواهد مزبور از خلال سفرنامه‌ها و بررسی موردی استخراج شده‌است. نتایج حاصل نشان می‌دهد که نوآوری ایرانیان در احداث "پل‌ـ -سکونتگاه"ها با هدف تأمین آب کاروانسرا، کاهش حجم ساخت و ساز در شرایط نامناسب برون‌شهری، کاهش حجم مصالح و وزن ساختار پل از طریق ایجاد فضای خالی درون سازه و استفاده از شرایط اقلیمی مناسب مجاور رودخانه‌ها برای سکونت صورت گرفته‌است. شواهد تاریخی نشانگر آنست که به مرور پیوند این دیدگاه کارکردی به بخشی از طراحی پل بدل گشته و پیوند آن با دیدگاه‌های زیبایی‌شناسانه زمینه‌ساز شاهکارهای پل‌سازی عصر صفوی شده‌است.