رابطه سن زنان با سازگاری زناشویی در پنج سال اول زندگی؛ نقش میانجی استحکام روانشناختی و جهتگیری مذهبی
نویسندگان
1 دانشیار مشاوره.. دانشگاه حکیم سبزواری
2 کارشناس ارشد روانشناسی شخصیت، دانشگاه آزاد اسلامی سبزوار، سبزوار، ایران.
doi
10.22054/qccpc.2026.89635.3556چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی استحکام روانشناختی و جهتگیری مذهبی در رابطه سن زنان با سازگاری زناشویی در پنج سال اول زندگی انجام شد. روش پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه دانشجویان زن متأهل دانشگاه آزاد مشهد در اردیبهشت 1403 که کمتر از 5 سال از زندگی مشترک آنان گذشته باشد، بود که 214 نفر به عنوان نمونهی پژوهش به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه فردی-دموگرافیک، استحکام روانشناختی کلاف و همکاران (2002)، مقیاس سازگاری زناشویی اسپانیر (1976) و جهتگیری مذهبی آلپورت و راس (1950) بود. تحلیل یافتهها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر انجام پذیرفت و در کلیه تجزیه و تحلیلهای آماری این پژوهش از نرمافزارAmos22 و SPSS22 استفاده گردید. نتایج نشان داد که سن به صورت مستقیم با سازگاری زناشویی و به صورت غیرمستقیم یعنی از طریق جهتگیری مذهبی با سازگاری زناشویی رابطه دارد (05/0› p-value)؛ باید اضافه نمود، سن به صورت غیرمستقیم یعنی از طریق استحکام روانشناختی با سازگاری زناشویی رابطه نداشت (05/0< p-value). با استفاده از نتایج حاصل میتوان نتیجه گرفت که رابطه سن زنان با سازگاری زناشویی در زنان یک رابطه خطی ساده نیست و جهتگیری مذهبی میتواند نقش میانجیگرانه ایفا کند.