بررسی مزرعه‌ای کارنده‌های کشت مکانیزه گندم در زمین‌های شور شهرستان شادگان

نویسندگان

1 استادیار گروه مهندسی بیوسیستم دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز

2 دانشجوی کارشناسی ارشد مکانیزاسیون کشاورزی، گروه مهندسی بیوسیستم، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

doi
10.22034/saps.2022.50563.2836
چکیده

هدف از این تحقیق، مقایسه‌ی سه نوع کارنده گندم در تولید گندم در اراضی شور منطقه مورد مطالعه بود. پژوهش حاضر به‌صورت طرح آزمایشی بلوک کامل تصادفی در سه تکرار در سال زراعی 1400-1399 در اراضی کشاورزی کشت گندم در منطقه شادگان استان خوزستان اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل سه نوع کارنده‌ی گندم (1- کارنده‌ی کشت مسطح با دستگاه کارنده خطی کار 2- کارنده‌ی کشت روی پشته 3- کارنده‌ی کشت کف جوی با دستگاه کارنده کف کار) بود که بر روی گندم نان رقم چمران 2 اعمال شد.نتایج به‌دست‌آمده حاکی از تأثیرپذیری صفات مورد بررسی از روش‌های مختلف کاشت بود. بر اساس نتایج مقایسه میانگین مشاهده شد که بیشترین تعداد بذور سبز شده با میانگین 400 بذر در واحد سطح مربوط به روش کاشت مسطح با خطی کار بود که از این نظر برتری معنی‌داری نسبت به سایر روش‌های کاشت داشت. در بین اجزای عملکرد دانه مشاهده شد که بیشترین وزن هزار دانه مربوط به روش کاشت کف جوی با میانگین 34 گرم و کمترین وزن هزار دانه با میانگین 28 گرم مربوط به روش کاشت روی پشته بود. از نظر عملکرد دانه نیز مشاهده شد که بیشترین عملکرد دانه با میانگین 2273 کیلوگرم در هکتار مربوط به روش کاشت کف جوی بود. مقایسه میانگین صفات نشان داد که بیشترین میزان عمق کاشت مربوط به کاشت روی پشته با میانگین 7/42 میلی‌متر بود که از این نظر برتری آماری معنی‌داری نسبت به دو تیمار دیگر داشت. ب