تاثیر قطع آبیاری در مراحل رشد زایشی و کاربرد ورمی‌کمپوست و سیلیکون بر عملکرد ‏کمی و کیفی و دوره پر شدن دانه گلرنگ ‏

نویسندگان

1 استاد، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی

2 گروه علوم دامی دانشگاه محقق اردبیلی

3 Department of Plant Production and Genetics, Faculty of Agriculture and Natural Resources, URMIA University, URMIA-IRAN

doi
10.22034/saps.2022.49846.2804
چکیده

هدف: م هدف این ‏بررسی ارزیابی اثر نانوسیلیکون و ورمی‌کمپوست بر عملکرد کمی و کیفی و روند پر شدن دانه گلرنگ بود‎.‎مواد و روش‌ها: آزمایشی به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک‏ کامل تصادفی با سه تکرار در ‏مزرعه پژوهشی دانشگاه محقق اردبیلی در سال 1399 اجرا شد. فاکتورهای آزمایشی سطوح آبیاری ‏‏(آبیاری‌کامل به‌عنوان شاهد، قطع آبیاری در50% مراحل تکمه‌دهی و گلدهی به‌ترتیب به‌عنوان محدودیت شدید ‏و ملایم آبی بر اساس کد 55 و 65 مقیاس ‏BBCH‏)، محلول‌پاشی نانو سیلیکون (محلول‌پاشی با آب به‌عنوان ‏شاهد، کاربرد 25 و 50 میلی‌گرم درلیتر) و کاربرد ورمی‌کمپوست (عدم مصرف به‌عنوان شاهد، کاربرد 4 و ‏‏8 تن در هکتار) را شامل می‌شدند.‏یافته‌ها: نتایج نشان داد کاربرد توام ورمی‌کمپوست و محلول‌پاشی50 میلی‌گرم در لیتر نانوسیلیکون ‏تحت شرایط آبیاری کامل، شاخص کلروفیل (2/45%)، تعداد طبق در بوته (40%)، دانه در طبق (40%)، وزن ‏هزار دانه (45%)، طول دوره و دوره موثر پر شدن دانه (به‌ترتیب 9/40 و 9/31 درصد) را نسبت به شرایط ‏عدم کاربرد ورمی‌کمپوست، نانوسیلیکون و قطع آبیاری در مرحله تکمه‌دهی افزایش داد. همچنین بالاترین ‏سطح از کاربرد ورمی‌کمپوست در شرایط آبیاری کامل عملکرد دانه و درصد روغن را (به‌ترتیب 119 و ‏‏2/26 درصد) نسبت به عدم کاربرد ورمی‌کمپوست در شرایط قطع آبیاری در مرحله تکمه‌دهی افزایش داد. ‏بر اساس نتایج به نظر می‌رسد کاربرد ورمی‌کمپوست و نانوسیلیکون می‌تواند به‌دلیل بهبود اجزای عملکرد ‏و مولفه‌های پر شدن دانه، عملکرد دانه را تحت شرایط محدودیت آبی افزایش دهد.‏