تولید زیست‌توده و کارایی مصرف نیتروژن در کشت مخلوط شوید-شنبلیله در پاسخ به کودهای زیستی و دامی

نویسندگان

1 گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان

2 دانشجوی کارشناسی ارشد زراعت-اکولوژی گیاهان زراعی، گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان

3 گروه تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان

4 دانشیار زراعت دانشگاه شهید باهنر کرمان

doi
10.22034/saps.2022.48673.2759
چکیده

اهداف: سیستم کشت مخلوط گیاهان دارویی رویکردی نسبتاً جدید در جهت افزایش پایداری تولید این گیاهان است. هدف از این آزمایش بررسی پاسخ شوید و شنبلیله به کاربرد تلفیقی کودهای آلی و کودهای زیستی در سیستم کشت مخلوط بود.مواد و روش‌ها: در آزمایش مزرعه‌ای در فصل رشد 1399، اثر سطوح کود دامی (عدم کاربرد، 6 و 12 تن در هکتار)، در شرایط تلقیح و عدم تلقیح با باکتری‌های تثبیت کننده نیتروژن بر تولید زیست‌توده، نسبت برابری زمین، نسبت برابری زمان-سطح، کارایی استفاده از زمین، کارایی زراعی کود و کارایی مصرف نیتروژن در تک‌کشتی در مقایسه با الگوهای مختلف کشت مخلوط شوید:شنبلیله (75:25، 50:50، 25:75) مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که کوددهی 100 درصد و تلقیح باکتری، کاهش زیست‌توده ناشی از کاهش نسبت کشت شنبلیله را جبران نمود که منجر به افزایش کارایی کود و مصرف نیتروژن و سودمندی کل سیستم در نسبت‌های کشت 75:25 و 50:50 شوید:شنبلیله شد. با وجود کاهش تولید زیست‌توده با کاهش نسبت شوید در کشت مخلوط، تولید در شرایط تلقیح با باکتری و 50 درصد کوددهی تفاوت معنی‌داری با کاربرد 100 درصد کوددهی نشان نداد که منجر به افزایش کارایی کود و مصرف نیتروژن و سودمندی سیستم در این شرایط شد. نتیجه‌گیری: براساس نتایج، نسبت‌های کشت مخلوط 75:25 و 50:50 شوید:شنبلیله در شرایط کوددهی 100 درصد و تلقیح باکتری می‌تواند منجر به افزایش سودمندی کل و کارایی مصرف نیتروژن شود. جهت تولید پایدار شوید، نسبت کشت 25:75 شوید:شنبلیله در شرایط کاربرد 50 درصد کود دامی و تلقیح با باکتری قابل توصیه است.