مشکلات ذهنی سازی در کودکان مبتلا به دیابت نوع یک و والدین آن ها: یک مطالعه کیفی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد خمینیشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینیشهر، اصفهان، ایران
2 استادیار، دانشگاه شهید بهشتی، پژوهشگاه خانواده، تهران، ایران
3 استاد، مرکز تحقیقات بیماریهای متابولیک کبد، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 استادیار گروه مشاوره، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی شهر، اصفهان، ایران.
5 مدیر، موسسه علمی بهرویان، اصفهان، ایران
doi
10.22054/qccpc.2024.76139.3210چکیده
ظرفیت ذهنیسازی یا توانایی فهم وضعیت ذهنی خود و دیگران، همچنین نشان دادن واکنش مناسب به آن، میتواند نقش بهسزایی در فرایند درمانی و سازگاری با تغییرات ناشی از بیماریهای مزمن در زندگی ایفا کند. هدف این پژوهش کیفی، شناسایی مشکلات ذهنیسازی کودکان 8 تا 12 ساله مبتلا به دیابت نوع یک و والدین آنها است. لذا با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند تا حد اشباع و با بهره-گیری از رویکرد پدیدارشناسی استعلایی یا روانشناختی و از طریق مصاحبه نیمهساختاریافته، برگرفته از سئوالات مقیاس عملکرد تاملی کودکان و نوجوانان و فرم مصاحبه تحولی والدین، تجارب زیسته 18 کودک مبتلا به دیابت نوع یک و 22 نفر از والدین آنها تحلیل و طبقهبندی شد. حاصل نهایی این مطالعه پدیدارشناسانه، استخراج سه مضمون کلی شامل عوامل زمینهساز شکست ذهنیسازی، انواع مشکلات شایع ذهنیسازی و پیامدهای شکست ذهنیسازی است. نتایج این پژوهش و تامل بر مدل چرخه شکست ذهنیسازی، علاوه بر تسهیل روابط و تنظیم هیجانات کودکان و والدین درگیر این بیماری، میتواند به طراحی مقیاس سنجش مشکلات ذهنیسازی، تدوین مداخلات روانشناختی و توسعه خدمات پزشکی کمک قابل توجهی نماید.
