الزامات کنشگری محور مقاومت در نظم فراقطبی بینالملل
نویسندگان
1 دانشگاه عالی دفاع ملی
2 دانشگاه عالی دفاع ملی
doi
10.22126/ipes.2025.10997.1684چکیده
بازیگران و شبکههای مختلفی متأثر از پویاییهای نظم جدید بینالمللی بوده و ناگزیرند شرایط کنشگری خود را با توجه به این مقتضیات در حال گذار تغییر دهند. یکی از این کنشگران مهم، شبکه محور مقاومت است که مختصات و گفتمان ضد هژمونیک در سطح منطقهای و بینالمللی دارد. در این راستا، نوشتار پیش رو درصدد پاسخ به این پرسش مهم است که الزامات کنشگری محور مقاومت با توجه به شرایط جدید نظم بینالمللی چیست؟ پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی - تحلیلی و بهرهگیری از نظریههای تکثر و تحول قدرت، در چارچوب نظریه گذار بینالمللی، به این فرضیه رسیده که شرایط نظم بینالمللی نشاندهنده یک نوع وضعیت «پیچیدگی، فراقطبی بودن و آشوبناکی» است که این موضوع بر کنشگری محور مقاومت و جهتگیری آن تأثیر جدی دارد؛ بنابراین، با توجه به این نوع شرایط نظم بینالمللی، محور مقاومت ناگزیر است الزامات ذیل را برای ارتقای کنشگری خود در پیش گیرد: تقویت عملگرایی در پیگیری منافع و اهداف؛ توجه به اصل تفکیک و تمایز در سیاستها و راهبردها؛ انطباق سیاستها و راهبردها با تحولات منطقهای و بینالمللی؛ توجه به اهمیت برتر توان اقتصادی و تکنولوژیکی؛ حل و فصل مسائل و اولویتبندی آن در یک فرایند زنجیرهای؛ تنوعبخشی به رویکردهای ژئوپلیتیکی و روابط با قدرتهای نوظهور؛ تقویت چندجانبهگرایی موضوعی در سطح منطقهای و جهانی؛ و حفظ و ارتقای قدرت نرم مقاومت.