تبیین مدل تاب‌آوری بر اساس هدفمندی زندگی و کیفیت روابط با میانجی‌گری سلامت معنوی در مواجهه با شرایط فشار روانی ناشی از کووید-19

نویسندگان

1 استادیار گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور

2 دانشجوی دکتری گروه روانشناسی تربیتی دانشگاه علامه طباطبائی

3 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه علامه طباطبائی

4 استادیار گروه روانشناسی تربیتی دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22054/qccpc.2022.65402.2858
چکیده

پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل تاب‌آوری بر اساس هدفمندی زندگی و کیفیت روابط با میانجی‌گری سلامت معنوی در مواجهه با شرایط فشار روانی ناشی از بیماری کووید-19 انجام شد. مطالعه حاضر ازنظر هدف کاربردی است و نحوه گردآوری داده‌ها همبستگی از نوع توصیفی بود. جامعه آماری پژوهش اعضای خانوادۀ مبتلایان به بیماری کووید-19 که در شهر تهران سکونت داشتند، بود. نمونه پژوهش300 نفر از اعضای خانواده‌های مبتلایان به بیماری کووید-19 بود که از طریق نمونه‌گیری در دسترس و روش اینترنتی در پژوهش شرکت کردند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ هدف در زندگی ماهولیک و کرامباف (1969)، پرسشنامه کیفیت روابط پیرس و همکاران (1991)، پرسشنامه تاب‌آوری کونور و دیویدسون (2003) و پرسشنامه سلامت معنوی پولوتزین و الیسون (1982) بود. داده‌ها با استفاده از روش همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر از طریق نرم‌افزارهای SPSS و AMOS تجزیه‌وتحلیل شد. نتایج نشان داد که اثر مستقیم هدفمندی در زندگی (01/0>P) و اثر غیرمستقیم آن به واسطه سلامت معنوی (005/0>P) بر تاب‌آوری معنادار است. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اثرات غیرمستقیم حمایت اجتماعی (04/0>P) و تعارض بین‌فردی (006/0>P) بر تاب‌آوری به واسطه سلامت معنوی معنادار است. براین اساس، سلامت معنوی می‌تواند نقش میانجی میان هدفمندی در زندگی و حمایت اجتماعی و تعارض بین فردی بر تاب‌آوری در مواجهه با فشار روانی داشته باشد و تاب‌آوری را افزایش دهد.