بررسی عوامل مؤثر بر ارتقاء زیست پذیری با رویکرد حکمروایی شهری مطالعه موردی: شهر بوشهر
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2018.260620.1007729چکیده
افت کیفیت زندگی شهری در اثر بروز مشکلات پیچیده در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیستمحیطی از جمله افزایش روزافزون بیکاری، فقر و نابرابری، کیفیت و کمیت نامطلوب خدمات، کمبود زیرساختهای مناسب شهری، افزایش آلودگیهای زیستمحیطی، توسعه بافتهای فرسوده و ناکارآمد، حاشیهنشینی و گسترش آسیبهای اجتماعی، و ناتوانی نظام سنتی و تمرکزگرای مدیریت شهری، اهمیت بهرهگیری از الگوی حکمروایی خوب شهری با هدف ارتقاء زیستپذیری را ضروری ساخته است. هدف این پژوهش، ارزیابی عوامل مؤثر الگوی حکمروایی خوب شهری بر زیستپذیری شهر بوشهر است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–پیمایشی است. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامهای ۴۰ سؤالی بود که با استفاده از مطالعات کتابخانهای و تحقیقات گذشته تدوین شد و شاخصهای حکمروایی خوب شهری شامل مشارکت، عدالت، توافق و اجماع محوری، کارایی و اثربخشی، قانونمندی، شفافیت، مسئولیتپذیری و پاسخگویی را ارزیابی میکرد. جامعه آماری پژوهش شامل اساتید دانشگاهی، مدیران و کارشناسان آشنا به موضوع تحقیق در شهر بوشهر بود که با نمونهگیری هدفمند، ۴۰ نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. اطلاعات جمعآوریشده با استفاده از نرمافزارهای SPSS21 و Lisrel تجزیهوتحلیل شد. نتایج نشان داد که شاخصهای شفافیت (۰.۹)، مسئولیتپذیری (۰.۸۹) و عدالت (۰.۸۲) بیشترین تأثیر را بر ارتقاء زیستپذیری شهر بوشهر دارند. دستیابی به شهری با قابلیت زندگی بالا مستلزم مشارکت فعال شهروندان، تمرکززدایی مسئولیتها و تفویض اختیارات، و ارتقای نقش نهادهای مدنی، بخش خصوصی و مردم محلی است. مدیریت شهری بوشهر باید با برنامهریزیهای عملی زمینه مداخله و مشارکت بیشتر شهروندان در سیاستگذاری، تصمیمسازی، نظارت و اجرا را فراهم سازد.
