تحلیل اقتصادی و ارزیابی پایداری تولید سیب زمینی بر اساس انتشار گازهای گلخانه ای (مطالعه موردی: استان گلستان)
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری آگرواکولوژی/گروه زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل، زابل، ایران
2 دانشگاه زابل - دانشکده کشاورزی - گروه زراعت
3 دانشیار/گروه زراعت، دانشکده تولید گیاهی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
doi
10.22034/saps.2021.39789.2488چکیده
چکیدهاهداف: این تحقیق با هدف ارزیابی و مقایسه پایداری محیطی و اقتصادی نظامهای زراعی پاییزه و بهاره سیبزمینی (Solanum tuberosum L.) انجام شد. مواد و روشها: مطالعه، در استان گلستان در سال زراعی 97-1396 و به وسیله پرسشنامه انجام شد. 120 مزرعه برای کشت پاییزه و برای کشت بهاره، 60 مزرعه انتخاب شدند. پس از تعیین مهمترین ورودیها و خروجی مزارع، شاخصهای مربوط به اثر گلخانهای و شاخصهای اقتصادی در دو نظام زراعی، محاسبه و ارزیابی شدند. یافتهها: پتانسیل گرمایش جهانی و کارایی کربن به ترتیب 94/3913 کیلوگرم معادل دی اکسید کربن در هکتار و 46/13 در نظام زراعی پاییزه و 15/1857 کیلوگرم معادل دی اکسید کربن در هکتار و 32/17 در نظام زراعی بهاره بدست آمد. در نظامهای زراعی پاییزه و بهاره به ترتیب، شاخصهای ارزش ناخالص تولید 1896 و 1158 دلار در هکتار، درآمد ناخالص 21/518 و 34/18 دلار در هکتار، درآمد خالص 95/58 و 83/287- دلار در هکتار، نسبت سود به هزینه 03/1 و 8/0 و بهرهوری 20/17 و 35/13 کیلوگرم بر دلار تعیین گردید. نتیجهگیری: پایداری محیطی نظام زراعی سیبزمینی بهاره بیشتر از پاییزه و پایداری اقتصادی نظام زراعی سیبزمینی پاییزه بسیار بیشتر از بهاره بود. ادامه تولید پاییزه سیبزمینی، به شرط بهبود مدیریت مصرف ورودیها، توصیه میشود. در خصوص نظام زراعی بهاره، جایگزین کردن تولید سیبزمینی با محصولات رایج در منطقه، مانند باقلا و کدو، به دلیل پتانسیل تولید مناسب و قیمت فروش بالاتر در شریط منطقه، توصیه میشود.