واکنش گلرنگ به کمآبی و محلول پاشی پوترسین و 24-اپی براسینولید
نویسندگان
1 گروه اکوفیزیولوژی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 گروه اکوفیزیولوژی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 گروه اکوفیزیولوژی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22034/saps.2021.13110چکیده
چکیده اهداف: گلرنگ گیاه دانه روغنی متحمل به کمآبی بوده و در تولید روغن، نقش مهمی دارد، و این پژوهش جهت بررسی واکنش گلرنگ در شرایط کمآبی و محلول پاشی پوترسین و براسینولید در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز اجرا گردید. مواد و روشها: در سال 1398 پژوهشی به صورت طرح کرتهای خرد شده بر پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در محل مزرعه تحقیقاتی دانشگاه تبریز انجام گردید تا واکنش گلرنگ به فواصل مختلف آبیاری I1)، I2، I3، I4: به ترتیب آبیاری پس از 70، 100، 130 و 160 میلیمتر تبخیر از تشتک تبخیر کلاس A) و آب پاشی (شاهد) و محلولپاشی پوترسین (60 میکروگرم در لیتر) و 24-اپی براسینولید (25 میکرو گرم در لیتر) مورد تحقیق قرار گیرد. کرتها تا زمان استقرار کامل گیاهچهها به طور مرتب آبیاری شدند و سپس فواصل آبیاری مطابق تیمارها اعمال گردید. محلول پاشی قبل از گلدهی انجام شد. یافتهها: در محدودیتهای آبی متوسط و شدید میانگین شاخص کلروفیل برگ، محتوای نسبی آب برگ، ارتفاع بوته، تعداد برگ در بوته، درصد پوشش سبز و محصول دانه کاهش، ولی دمای برگ به طور معنیداری افزایش یافت و محلولپاشی تنظیم کنندههای رشد در همه تیمارهای آبیاری موجب بهبود این صفات گردید. نتیجهگیری: کاربرد پوترسین و براسینولید در انتهای رشد رویشی در یک مرحله در شرایط تنش کمآبی اثر معنیداری رویویژگیهای گلرنگ داشته و موجب افزایش عملکرد دانه در تمامی تیمارهای آبیاری به ویژه در آبیاری مطلوب شد. با استفاده از پوترسین و براسینولید در شرایط کمآبی میتوان محصول مناسبی را تولید نمود.