بازکاوی شالودهها و موجبات پیدایی انزوای خودخواسته در سازمانهای شهر ایلام
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه ایلام، ایلام، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
3 استاد، گروه مدیریت، دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
4 کارشناسیارشد مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه ایلام، ایلام، ایران
doi
10.22054/jmsd.2023.70821.4242چکیده
انزوای خودخواسته، پدیدة خاموش سازمان بهشمار میرود؛ حالتی که کارمند عامدانه و با اختیار، گوشة عزلت برمیگزیند و خود را از هیاهوها و رویدادها دور کرده و دِل به مشارکت در فعالیتهای سازمانی نمیدهد. نامکشوف ماندن ابعاد و موجبات از نظرگاه پژوهشگران و پنهان ماندن از دید مدیران، منجر به ضرورت یافتن انجام تحقیق شد. بنابراین این تحقیق، به دنبال شناخت عمق مفهومی و موجبات سببی این پدیدة کمتر شناخته شده است. این تحقیق از ساحت رویکرد بر پایة روش کیفی و راهبرد نظریة مبنایی از نوع سامانمند استوار است. جامعة آماری شامل خبرگان شاغل سازمانهای دولتی شهر ایلام بودند که به شیوة نمونهگیری نظری با در نظرگرفتن قاعدة اشباع تئوریک با تعداد 17 نفر مصاحبة نیمهساختار یافته انجام شد. قابلیت اطمینان به دادههای کیفی از طریق معیارهای لینکلن و گوبا (1985)، سنجش شد. سرانجام کنکاش در عمق دادهها موجب سربرآوردن 5 مقولة مسمومیت سازمانی، شاکلة سنتی سازمان، ناکارآمدی فرایندهای اداری، تلخکامیهای تجربهشده و فرهنگ و جو سازمانی به عنوان موجدات انزوای خودخواسته با نشانگرهای دیگر هراسی، اعتراض خاموش، توقعات آرمانگرایانه و منش محافظهکاری بود.