ارزیابی و مقایسه پایداری کشتبومهای پاییزه و بهاره سیبزمینی با استفاده از تحلیل انرژی (مطالعه موردی: استان گلستان)
نویسندگان
1 گروه زراعت، دانشکده تولید گیاهی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
2 گروه زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل
3 گروه زراعت، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زابل
doi
10.22034/saps.2020.12316چکیده
اهداف: این تحقیق با هدف ارزیابی پایداری نظامهای زراعی پاییزه و بهاره سیبزمینی (Solanum tuberosum L.) انجام شد. مواد و روشها: مطالعه، در استان گلستان در سال زراعی 97-1396 و توسط پرسشنامه انجام شد. 120 مزرعه پاییزه و 60 مزرعه بهاره به روش تصادفی طبقهای انتخاب شدند. پس از تعیین ورودیها و خروجی مزارع و معادل انرژی آنها، شاخصهای انرژی ارزیابی شد. یافتهها: بیشترین سهم از انرژی ورودی کل در نظامهای زراعی پاییزه و بهاره، به ترتیب سوخت فسیلی به میزان 26/30 و کودهای شیمیایی به میزان 04/29 درصد بود. در نظامهای زراعی پاییزه و بهاره به ترتیب، کارایی مصرف انرژی 85/1 و 30/1، بهرهوری انرژی 51/0 و 36/0 کیلوگرم در مگاژول، انرژی ویژه 95/1 و 76/2 مگاژول در کیلوگرم، انرژی خالص 16/52135 و 42/16125 مگاژول در هکتار، شاخص مکانیزاسیون 96/0 و 94/0، انرژی ورودی کل 83/61384 و 59/53234 مگاژول در هکتار و انرژی خروجی کل 99/113519 و 01/69360 مگاژول در هکتار بود. نتیجهگیری: کارایی و پایداری نظام زراعی پاییزه بیشتر از بهاره در تولید سیبزمینی در استان گلستان بود. در هر دو نظام زراعی، سهم انرژیهای غیرمستقیم، تجدیدناپذیر و تجاری، بیشتر از انرژیهای مستقیم، تجدیدپذیر و غیرتجاری بود. اجرای راهکارهای توصیه شده برای مدیریت بهینه کشتبومها مانند روشهای خاکورزی حفاظتی، نوسازی ماشینآلات و مصرف کود دامی، در کاهش سهم انرژیهای تجدیدناپذیر و تجاری و افزایش سلامت محیط زیست و نیز بهرهوری انرژی موثر است.