رابطۀ سبک‌های دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبک‌های مقابله‌ای با تاب‌آوری روان‌شناختی در افراد دارای تجربۀ سوگ: ارائه مدل تحلیل مسیر

نویسندگان

1 استادیار گروه مشاوره دانشگاه محقق اردبیلی

2 دانشجوی دکتری مشاوره دانشگاه محقق اردبیلی

3 دانش آموخته کارشناسی ارشد مشاوره دانشگاه محقق اردبیلی

4 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره دانشگاه محقق اردبیلی

doi
10.22054/qccpc.2020.45861.2202
چکیده

هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی رابطۀ سبک­های دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبک­های مقابله­ای با تاب‌آوری روان‌شناختی در افراد دارای تجربۀ سوگ بود. جامعۀ پژوهش حاضر را افراد دارای تجربۀ سوگ شهر اردبیل تشکیل می­دادند که از این جامعه، 250 فرد دارای تجربۀ سوگ به روش نمونه‌‌گیری غیرتصادفی در دسترس به­عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار این پژوهش را پرسشنامۀ سرمایه­های روان‌شناختی لوتانز (2006)، مقیاس سبک­های دلبستگی هازان و شیور (1987)، پرسشنامه‌ی حمایت اجتماعی زیمن و همکاران (1998) و پرسشنامه‌ی سبک­های مقابله­ای آدیسون و همکاران (2007) تشکیل دادند. داده­ها به­وسیلۀ نرم­افزار آماری SPSS22 و ایموس با روش آماری همبستگی و تحلیل مسیر مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته­های پژوهش نشان داد که اثر مستقیم سبک­های دلبستگی بر تاب‌آوری روان‌شناختی در افراد دارای تجربه سوگ معنی­دار نیست. اثر مثبت و مستقیم حمایت خانواده بر تاب‌آوری افراد دارای تجربۀ سوگ مورد تأیید قرار گرفت، اما اثر حمایت دوستان و دیگران بر تاب‌آوری مورد تأیید قرار نگرفت. همچنین اثر مثبت و مستقیم سبک مقابلۀ متمرکز بر مشکل با تاب‌آوری افراد سوگوار مورد تأیید قرار گرفت. همچنین، یافته­ها نشان داد که سبک دلبستگی ایمن، سبک دلبستگی دوسوگرا و حمایت اجتماعی از طریق سبک­های مقابله­ای بر تاب‌آوری افراد دارای تجربۀ سوگ اثر غیرمستقیم دارند. به‌طورکلی نتایج نشان می­دهد که مدل پژوهش مبنی بر رابطه سبک­های دلبستگی، حمایت اجتماعی و سبک­های مقابله­ای بر تاب‌آوری روان‌شناختی در افراد دارای تجربه سوگ از برازش مطلوب برخوردار است.

کلیدواژه‌ها