بررسی مولفه های احساس امنیت روانی خانواده های ایرانی و آسیب شناسی آن در خرده نظام های خانواده و فرآیند رشدی فرزندان

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهران

doi
10.22054/qccpc.2020.47589.2228
چکیده

جامعه سالم پیش از آن‌که به آسایش نیاز داشته باشد، به امنیت ملی  نیازمند است، زیرا در سایه امنیت و آرامش است که هر کار خرد و کلان شدنی و دست‌یافتنی است. ازاین‌رو دغدغه امنیت در همه شاخه‌های آن به‌ویژه امنیت روانی و آرامش جمعی، مهم‌ترین مسئولیت دولت‌ها و خواسته ملت‌ها و جوامع بشمار می‌رود خانواده معرف چنین نظامی است که در آن اعضا به‌صورت گروه سازمان­دهی‌شده و یک کل را می‌سازند که از مجموع یکایک اجزای آن فراتر است. کودکان در ابتدا، هیچ‏گونه تصوّر و دیدگاهی درباره خیر و شرّ امور ندارند و به همین دلیل مسئول رفتار خود نیستند و عنصر اخلاقی به‌حساب نمی‏آیند و برای تبدیل­شدن به عنصر اخلاقی باید یک فرایند تدریجی و پیچیده‏ای را طی کنند. این فرایند به دو عامل مهم «رشد توانایی‏های مادرزادی» و «یادگیری و تجربه بستگی دارد. مطالعه حاضر یک مطالعه کیفی و از نوع زمینه‌ای یا مبنایی است. گردآوری داده‌ها با استفاده از مصاحبه‌های نیمه ساختاریافته مطرح­شده توسط پژوهشگر انجام شد که نتیجتاً مشخص شد عواملی چون ارتباطات حلقوی خانوادگی امنیت آور، امنیت خانواده نتیجه کارکرد سالم و منظم، رشد اخلاقی مبتنی بر تلاش، اخلاق و برنامه و امنیت خانواده نتیجه کارکرد سالم و منظم نقش محوری در احساس امنیت و رشد فرزندان خانواده‌های ایرانی دارند.