آسیبشناسی گردشگری روستایی پایدار در مناطق روستایی مبتنی بر رویکرد ذینفعان گردشگری مطالعه موردی: شهرستان سرعین
نویسندگان
1 گروه برنامهریزی شهری و روستایی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 گروه مدیریت دولتی و گردشگری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.22059/jhgr.2024.373285.1008674چکیده
هدف اصلی تحقیق حاضر آسیبشناسی گردشگری روستایی پایدار در مناطق روستایی که با کاربست رویکرد ذینفعان گردشگری صورت پذیرفته است. این رویکرد یکی از مدلهای مرتبط با گردشگری و توسعه پایدار است که بسیاری از کشورها آن را اتخاذ کردهاند. تحقیق حاضر از نوع کاربردی و روش بهکاررفته در آن ترکیبی است. در فاز اول با استفاده از روش کیفی گروه کانونی با آسیبها یا چالشهای اصلی استخراجشده و در فاز دوم، با استفاده از روش کمی پیمایش اولویتبندی میگردند. ابزار مورداستفاده در فاز اول مصاحبههای نیمه ساختاریافته بوده و از روش نمونهگیری هدفمند استفادهشده است که جلسه یا پنل اول 8 خبره و در پنل دوم 7 خبره مشارکت داشتند. در فاز دوم، ابزار اصلی پرسشنامه میباشد که تعداد 32 خبره با استفاده از روش نمونهگیری طبقهای شناسایی و به سؤالات پرسشنامه پاسخ دادند. مطابق با یافتههای تحقیق، در فاز اول 193 گزاره خام استخراج شدند. سپس با استفاده از شیوه کدگذاری آتراید-استرلینگ 102 مضمون پایه، 47 مضمون سازمان دهنده و 7 مضمون فراگیر دستهبندی شدند. مطابق با محاسبات انجامشده در فاز دوم، از میان ابعاد، بعد محیطی و کالبدی بهعنوان اصلیترین بعد آسیبپذیر گردشگری روستایی پایدار شناسایی شد. مطابق با نتایج تحقیق، آسیبهای گردشگری روستایی پایدار تنها به یک یا چند عامل خاص محدود نمیشوند بلکه ابعاد مختلفی را در برمیگیرند. آسیبشناسی این نوع از گردشگری مبتنی بر رویکرد ذینفعان گردشگری موجب میشود تا ضمن دستیابی به منابع در دسترس در محیط روستایی، هم از داراییهای اقتصادی، طبیعی یا زیستمحیطی محافظت کرد و هم از زمینههای فرهنگی و اجتماعی پشتیبانی و وقایت نمود