اثربخشی رابطه درمانی والد-کودک(CPRT) برافزایش پذیرش والدینی مادران و کاهش رفتارهای مخل کودکان

نویسندگان

1 دانشیار گروه مشاوره دانشگاه شهید چمران اهواز

2 دانش آموخته کارشناس ارشد مشاوره دانشگاه شهید چمران اهواز

3 دانشیار گروه مشاوره، دانشگاه شهید چمران اهواز

doi
10.22054/qccpc.2018.19468.1456
چکیده

پژوهش حاضر، با هدف تعیین اثربخشی رابطه درمانی والد-کودک (CPRT)، بر افزایش پذیرش والدینی مادران و کاهش رفتارهای مخل دانش‌آموزان مقطع ابتدایی شهر اهواز انجام شد. طرح پژوهش آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه‌ی آماری شامل مادران دانش‌آموزان دختر 8 تا 12 ساله‌ بودند. نمونه شامل 30 نفر بودند که صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. مادران در 10 جلسه آموزش رابطه درمانی والد-کودک بر اساس الگوی لندرث و براتون شرکت کردند. برای جمع-آوری اطلاعات از پرسشنامه‌ی پذیرش والدینی پروتر(PPAS)، و پرسشنامه‌ی رفتار کودک آیبرگ (ECBI) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کووایانس تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که رابطه درمانی والد-کودک منجر به افزایش پذیرش والدینی مادران و کاهش رفتارهای مخل کودکان در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه گردید. نتایج پیگیری نشان دادکه این اثرات تا یک ماه پس از اتمام جلسات رابطه درمانی والد-کودک تداوم داشت. سطح معنا داری (P<0/05) بود. بنابراین توجه به برنامه‌ی آموزشی رابطه درمانی والد-کودک در افزایش پذیرش والدینی و کاهش رفتارهای مخل کودکان دبستانی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.