فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر آموزش خوددلگرم­سازی شوناکر بر احساس تنهایی و بهزیستی روان‌شناختی بود. روش­ پژوهش حاضر نیمه­آزمایشی از نوع پیش­ آزمون-پس­ آزمون با گروه گواه بود. جامعه­ آماری پژوهش شامل کلیه دانش­ آموزان دختر پایه دوم دوره متوسطه دوم شهر خرم‌آباد در سال تحصیلی 96-1395 بود. به‌منظور اجرای پژوهش غربالگری انجام گرفت که بر اساس نمرات به دست آمده 30 نفر از دانش­آموزانی که نمره آنان در مقیاس احساس تنهایی یک انحراف معیار بالاتر از میانگین و در عین حال نمره آنان در مقیاس بهزیستی روان‌شناختی یک انحراف معیار پایین­تر از میانگین بود به‌صورت تصادفی به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب گردید. سپس نمونه منتخب به‌صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش طی 10 جسله 90 دقیقه‌ای به مدت 2 ماه تحت آموزش خوددلگرم­سازی قرار گرفتند. ابزار مورداستفاده در این پژوهش شامل مقیاس­های احساس تنهایی راسل و همکاران (1980) و بهزیستی روان‌شناختی ریف (1989) بود. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از شاخص‌های آماری توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس چندمتغیره) استفاده شد. نتایج نشان داد، آموزش خوددلگرم­سازی موجب کاهش احساس تنهایی و افزایش بهزیستی روان‌شناختی درگروه آزمایش شده است. بر اساس یافته­های پژوهش می­توان گفت آموزش خوددلگرم­سازی به‌عنوان یک مهارت می­تواند باعث کاهش احساس تنهایی و بهبود بهزیستی روان‌شناختی دانش­آموزان گردد. لذا، چنین برنامه­ای به­منظور کاهش احساس تنهایی و ارتقاء بهزیستی روان‌شناختی دانش­آموزان جهت ایجاد و حفظ سلامت روانی بیشتر در آنان به مسئولین آموزش‌وپرورش توصیه می­گردد.