اثر سبک رهبری بر اعتماد در روابط رهبر-پیرو

نویسندگان

1 استادیار ،گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

2 استادیار گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی، ایران، تهران

3 استادیار گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی، ایران، تهران

4 دانشجوی دکتری مدیریت رفتار سازمانی، دانشگاه خوارزمی، ایران، تهران (نویسنده مسئول)

doi
10.22054/jmsd.2021.54232.3714
چکیده

یکی ­از مؤلفه­های اساسی و مهم در روابط متقابل بین رهبر و پیرو، اعتماد به سبک رهبری مافوق است. لذا هدف پژوهش حاضر، تعیین اولویت اثر هر یک از سبک‌های رهبری بر اعتماد به رهبر و بررسی پیامدهای حاصل از نقش میانجی اعتماد از طریق فراتحلیل پژوهش­های موجود در این زمینه است. این پژوهش ازنظر هدف، کاربردی و از منظر ماهیت داده­ها کمی است. جامعه آماری پژوهش شامل 257 مقاله معتبر داخلی و خارجی بوده که 76 مورد آن­ با استفاده از روش قضاوتی وارد فراتحلیل شد و برای تحلیل آن­ها از نرم‌افزار CMA2 استفاده گردید. نتایج تحلیل نشان داد که از بین 11 سبک رهبری شناسایی‌شده ­و اثرگذار بر اعتماد به رهبر، بیش­ترین اندازه اثر مربوط به: رهبری توانمندساز (889/0)، رهبری تطبیقی (835/0)، رهبری اصیل (780/0) و رهبری اخلاقی (704/0) بود. رهبری تحول­آفرین (673/0)، ­خدمتگزار (622/0)، مشارکتی (613/0)، توزیع­شده (480/0)، کاریزماتیک (430/0)، پدرسالارانه (290/0) و تبادلی- عمل‌گرا (234/0) در اولویت بعدی قرار دارند. همچنین نتایج فراتحلیل نشان­ داد که اعتماد به رهبر، به­واسطه ایفای نقش میانجی خود در رابطه با سبک رهبری، از اهمیت برخوردار است و  از بین23 متغیر تأثیرپذیر از اعتماد به رهبر، بیشترین اندازه اثر مربوط به: ادراک اثربخشی رهبر(701/0)، تعهد عاطفی سازمانی(654/0)، احساس پتانسیل بالای تیمی(626/0) ،پذیرش و ظرفیت تغییر سازمانی(526/0) و بهزیستی روانشناختی(505/0) بود.