اثربخشی طرحواره درمانی بر نگرشهای ناکارآمد نسبت به انتخاب همسر در دانشجویان دختر
نویسندگان
1 استادیار گروه مشاوره دانشگاه رازی
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد مشاوره خانواده دانشگاه رازی
3 استادیار گروه مشاوره دانشگاه رازی
doi
10.22054/qccpc.2016.6737چکیده
هدف پژوهش حاضرتعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر نگرش ناکارامد نسبت به انتخاب همسر در دانشجویان دختر دانشگاه رازی بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیهی دانشجویان دخترمجرد در تمامی مقاطع تحصیلی (کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری) که در سال تحصیلی 95- 94 مشغول به تحصیل بودند . نمونه آماری 30 نفر از دانشجویان دختر بودند که به شیوه نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای انتخاب شدند و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. دانشجویان گروه آزمایش 8 جلسه طرحواره درمانی دریافت کردند. ابزار اندازه گیری پرسشنامه نگرش نسبت به انتخاب همسر کاب، لارسون و واتسون (1992) بود. دادههای جمعآوری شده از طریق تحلیل کوواریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین دو گروه از نظر نگرش ناکارآمد نسبت به انتخاب همسر و مؤلفههای آن (عشق باوری، تجربه محوری، ایدهآل نگری، متضاد جویی، آسان بینی، خوش باوری) تفاوت معنیداری وجود دارد. با توجه به نتایج به دست آمده میتوان گفت طرحواره درمانی رویکردی مؤثر بر کاهش نگرش ناکارآمد نسبت به انتخاب همسر دانشجویان دختر است.