ارزیابی برنامه کنترل و ریشه کنی بروسلوز گاوی در ایران: بررسی اپیدمیولوژی
نویسندگان
1 گروه میکروب شناسی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
2 سازمان دامپزشکی کشور، تهران
3 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
4 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
5 گروه میکروب شناسی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران
6 سازمان دامپزشکی کشور، تهران
7 سازمان دامپزشکی کشور، تهران
doi
10.22059/jvr.2012.28498چکیده
زمینه مطالعه: بروسلوز بیماری مشترک انسان و دام است که در کشورهای در حال توسعه، توزیع گستردهای دارد. هدف: وضعیت برنامه مبارزه با بروسلوز گاوی در ایران از ابتدا تاکنون مورد بررسی قرار گرفت. روش کار: اطلاعات مربوط به دوره 59ساله مبارزه با بروسلوز گاوی، از سازمان دامپزشکی ایران اخذ گردید. نتایج: بروسلوز گاوی برای اولین بار در سال 1323 در ایران تشخیص داده شد و در حال حاضر بومی است. برنامه مبارزه با بروسلوز گاوی در سال 1328 آغاز شد که شامل مایهکوبی گوسالههای ماده با 51/RB19S، آزمایش تشخیص آلودگی و کشتار دامهای آلوده میباشد. میـزان آلودگی در گاوداریهای صنعتی و نیمهصنعتی 3/0% محاسبه شد. نتیجهگیری نهایی: کنترل و پیشگیری از بروسلوز گاوی پیچیدهتر از مایهکوبی و آزمایش و کشتار دامهای آلوده است. برنامه کنترل و پیشگیری که حمایت مالی خوبی داشته باشد نیاز به همکاری دامداران و متولیان دولتی دارد تا بتواند از گسترش بیماری جلوگیری نماید که اگر این شرایط محقق نشود هر گونه استراتژی هر چند خوب نیز موفق نخواهد بود.
