ارزیابی بالینی و هیستوپاتولوژیکی کاربرد موضعی عسل بر التیام زخم‌های تجربی در سگ

نویسندگان

1 گروه جراحی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه ارومیه

2 گروه علوم درمانگاهی‌،‌ دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران

3 گروه جراحی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه ارومیه

4 گروه جراحی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه ارومیه

5 گروه جراحی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه ارومیه

6 گروه پاتولوژی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه ارومیه، ارومیه

doi
10.22059/jvr.2012.28504
چکیده

‌زمینه مطالعه:‌ ‌عسل از دیرباز در طب سنتی برای التیام انواع زخم‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفته است. در این مجموعه پژوهشی تاثیرات بالینی و هیستوپاتولوژیکی ‌عسل خام و فرآوری‌نشده آذربایجان غربی در روند التیامی زخم‌های جراحی (بریدگی‌ها) مورد ارزیابی قرار گرفت. هدف: این مطالعه به‌منظور بررسی و برآورد اثر عسل بر درمان زخم‌های تجربی در سگ و نقش آن در سرعت و کیفیت کاهش مساحت زخم در زمان مشخص انجام شد. روش کار:‌30 قلاده سگ هر کدام به وزن تقریبی Kg25-20 ‌در 2 گروه مطالعه بالینی (10 قلاده) و مطالعه هیستوپاتولوژیکی (20 قلاده) تقسیم شدند. در هر گروه پس از آماده‌سازی جراحی و بیهوشی، زخم‌های جراحی با ابعاد یکسان (مستطیل؛ 2mm25×50)در سطح پشتی (ناحیه سینه‌ای– کمری) ایجاد شد. به‌طور قراردادی زخم‌های طرف چپ به‌عنوان گروه درمان و زخم‌های طرف راست به‌عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند. در گروه درمان پس از شستشوی زخم‌ها با سرم فیزیولوژیک، یک لایه عسل g20 روی زخم‌ها مالیده شد. در گروه شاهد، زخم‌ها فقط با سرم فیزیولوژیک شستشو داده شدند. متغیرهای بالینی و هیستوپاتولوژیکی در روزهای 7، 14، 21 و 28 بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج: عسل سبب تسریع روند التیام و سرعت بسته‌شدن زخم‌های جراحی و کاهش میزان ترشح و عفونت در گروه درمان در مقایسه با گروه شاهد شد که در روزهای 14 و 28 به‌طور معنی‌داری بیشتـر جلـب نـظـر نمـود (05/0‌p

کلیدواژه‌ها