نقش دیپلماسی اقتصادی و تجاری در ارتقای برند ملی کشورها (مطالعه موردی: چین، ترکیه و قطر)
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت، دانشگاه امام صادق (ع) تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه دیپلماسی و سازمانهای بینالمللی، دانشکده روابط بینالملل، وزارت امور خارجه، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی و راهبردی، گرایش مدیریت بازاریابی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22126/ipes.2023.9079.1570چکیده
تصویر و برند ملی یک کشور در نظام بینالملل و در بین افکار عمومی جهانی ساخته و پرداخته میشود. کشورهای مختلف نیز بهدنبال آن هستند که از ابزارهای گوناگون، تصویر الهامبخش و جذابی از خود ارائه کنند. تصویری که افزون بر نمایش قدرت یک ملت، نشاندهنده حوزه نفوذ و کنشگری مؤثر در عرصه بینالملل باشد. دیپلماسی اقتصادی و تجاری حوزه عمل سیاست خارجی است که از توان اقتصادی در سطوح دوجانبه، منطقهای و بینالمللی بهمنظور تأمین منافع ملی و همچنین برندسازی ملی بهره میگیرد. بدون تردید وظیفه هر دولتی آن است که امکانات لازم برای ارتقای سطح توانمندی و رفاه را برای مردم فراهم کند تا بتواند وجهه ملی کشور را ارتقا دهد. هدف اصلی این پژوهش واکاوی جایگاه و نقش دیپلماسی اقتصادی و تجاری در ارتقای برند ملی کشورهاست. پرسش پژوهش حاضر آن است که کشورهای موفق در حوزه برندسازی ملی از دیپلماسی اقتصادی و تجاری چگونه بهره بردهاند؟ روش تحقیق پژوهش مبتنی بر منابع کتابخانهای، توصیفی- تحلیلی بوده و از مطالعه موردی استفاده کرده است. بر این اساس، سه تجربه موفق چین، ترکیه و قطر در استفاده از راهبردهای دیپلماسی اقتصادی و تجاری بهمنظور تقویت برند ملی مورد بررسی قرار گرفتهاند. گسترش تجارت با کشورهای درحالتوسعه، جذب سرمایهگذاری خارجی، تقویت گردشگری، اعطای کمکهای توسعهای، صادرات محصولات فناورانه، مشارکت در سازمانها و مجامع اقتصادی بینالمللی و استفاده از مزیتهای رقابتی ویژه هر کشور از اصلیترین آموختههای تجربه کشورهای منتخب بوده است که میتواند برای ارتقای برند ملی جمهوری اسلامی ایران مورد توجه و دقت قرار گیرد.
