مبانی و قواعد فقهی حاکم بر عقلانیت و همگرایی مسلمانان در تمدن نوین اسلامی
نویسندگان
1 استادیار گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، جمهوری اسلامی ایران.
doi
10.22070/nic.2023.15288.1131چکیده
عقلانیت گاهی وصف باورها قرار میگیرد و زمانی افعال و رفتار متصف به عقلانیت میگردد و گاهی نیز ارزشها متصف به آن میشوند، ولی در هر صورت، عقلانیت بر پایهی وحی و مبانی اسلامی، نظامی است متشکل از اصولی که در چارچوب فرهنگ و تمدن اسلامی شکلگرفته و ذهنیات و رفتار مسلمانان را سامان میدهد. همگرایی و وحدت مسلمانان نیز سبب تحقق اهداف و مصالح امت اسلامی و ایستادگی در برابر دشمنان اسلام میشود. تمدن نوین اسلامی زمانی شکل میگیرد که عنصر عقلانیت و همگرایی در جوامع اسلامی جایگاه اصلی خود را بازیافته و بدین ترتیب تمدن اسلامی که شامل همهی دستاوردهای مسلمانان در ابعاد گوناگون اقتصادی، فرهنگی، مذهبی، اجتماعی، اخلاقی، مادی و معنوی و... میشود؛ احیا، بازسازی و بازپروری شود. طرح این مهم در فضایی فقهی و با بیان حکم شرعی وجوب یا حرمت آن، علاوه بر آنکه روند تأثیر حرکت اصلاحی اجتماعی را سرعت میبخشد، باعث میشود افقی فراتر از توصیه و تحسین این دو امر مهم و درعینحال مترتب بر یکدیگر را پیش روی جوامع اسلامی قرار دهد. این مقاله به شیوۀ توصیفی- تحلیلی درصدد بیان مبانی فقهی عقلانیت و همگرایی مسلمانان در شکلگیری تمدن نوین اسلامی است. یافتههای تحقیق بیانگر آن است که مبانی فقهی این مسأله عبارتاند از: فطرت توحیدی، اصل نظام ولایی، اصل تشکیل امت واحد، عقلانیت مبتنی بر کتاب و سنت و از قواعد فقهی مورد استناد نیز میتوان به قاعدۀ احترام، قاعدۀ وحدت، قاعدۀ تقیه، قاعدۀ الزام و قاعدۀ عدالت اشاره کرد.