نقش واسطهگری طرحوارههای ناسازگار اولیه در رابطه بین سبک های دلبستگی و افسردگی در دانشجویان
نویسندگان
1 فارغ التحصیل روانشناسی بالینی دانشگاه علامه طباطبائی
2 فارغ التحصیل روانشناسی بالینی دانشگاه علامه طباطبائی
3 فارغ التحصیل روانشناسی بالینی دانشگاه شیراز
4 دانشیار گروه روانشناسی بالینی دانشگاه علامه طباطبائی
5 دانشجوی دکترای تخصصی دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22054/qccpc.2016.5889چکیده
هدف از پژوهش حاضر تبیین نقش واسطهگرى طرحوارههای ناسازگار اولیه در رابطهی سبکهای دلبستگی و افسردگی میباشد. گروه نمونه مورد مطالعه در این پژوهش شامل 300 نفر از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر و علامه طباطبایی در سال 91-92 بود. این گروه نمونه به شیوهى خوشهاى چندمرحلهاى برگزیده شدند. به منظور گردآورى اطلاعات از سه مقیاس افسردگى بک (2)، فرم کوتاه طرحوارهی یانگ، سبک دلبستگی بزرگسالان (AAI) استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل مسیر نشان داد که سبکهای دلبستگی ایمن و ناایمن به دو شکل مستقیم و غیرمستقیم داراى تأثیر معنىدار بر افسردگی میباشند. مقدار اثر مستقیم دلبستگی ایمن بر افسردگی برابر است با (17/0-) و اثر غیر مستقیم آن از طریق طرحوارههای ناسازگار اولیه برابر با (46/0-) میباشد. همچنین مقدار اثر مستقیم دلبستگی ناایمن دوسوگرا و اجتنابی بر افسردگی به ترتیب برابر است با (14/0 و 06/0) و اثر غیرمستقیم این دو متغیر از طریق طرحوارههای ناسازگار اولیه برابر با (104/0 و 14/0) میباشد. بنابراین نتایج به دست آمده نشان داد که سبکهای دلبستگی از طریق طرحوارههای ناسازگار اولیه، افسردگی را در فرد موجب میشوند.