مطالعه ایمونوسیتوشیمی کبد، طحال و روده ماهی قزلآلای رنگین کمان ایمن شده با آنتی ژن ویبریو آنگوئیلاروم
نویسندگان
1 بخش بهداشت و بیماریهای آبزیان، گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز
2 گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی دانشگاه رازی
3 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز
doi
10.22059/jvr.2012.24706چکیده
زمینه مطالعه: بیماری ویبریوزیس یکی از بیماریهای مهم در صنعت آبزیپروری است که با واکسیناسیون قابل پیشگیری میباشد. هدف: در این تحقیق بمنظور بررسی موقعیت قرار گرفتن لیپوپلیساکارید دیواره سلولی باکتری ویبریو آنگوئیلاروم به عنوان آنتیژن تزریقی در سطح سلولی بافتهای کبد، طحال و قسمت قدامیروده ماهی قزل آلای رنگین کمان ایمن شده مورد مطالعه ایمونوسیتوشیمی در سطح میکروسکپ الکترونی قرار گرفت. روش کار: یک ساعت پس از تزریق آنتیژن فوق به روش داخل صفاقی، از بافتهای مورد نظر نمونهگیری و مقاطع آماده شده به روش رنگآمیزی ایمنی غیرمستقیم با استفاده از آنتی بادی پلیکلونال خرگوش علیه لیپوپلیساکاراید باکتری، نشاندار شده با پروتیئن A متصل به طلا تهیه شدند. مقاطع بوسیله میکروسکوپ الکترونی مورد مطالعه قرار گرفته و محل تلاقی آنتیژن و آنتیبادی نشاندار شده بعنوان مکانهای انتشار لیپوپلیساکاراید در سطح سلول مشخص گردید. در کنترل نوع اول از آنتی بادی خرگوش متصل به آنتی ژن ویبریو آنگوئیلاروم (ترکیب آنتی ژن و آنتی بادی) و در کنترل نوع دوم از سرم پیش ایمن خرگوش که فاقد آنتی بادی بر علیه آنتی ژنهای مورد نظر بود بعنوان کنترلهای منفی استفاده شد. نتایج: در بررسی مقاطع تهیه شده به روش ایمونوسیتوشیمی، مشخص شد که نشانها در سرتاسر سطوح سلولی بافتهای مذکور اعم از سیتوپلاسم، هسته، فضای بین سلولی، غشاء پایه و بافت همبند توزیع یافتهاند. در اکثر موارد تراکم نشانها در سیتوپلاسم بیشتر از هسته بود. در مورد کنترلهای منفـی نیـز همچنـان کـه انتـظـار مـیرفـت، هیـچ گـونـه نشانی در سطح سلول مشاهده نشد. نتیجهگیرینهایی: در این مطالعه نشان داده شد که لیپوپلیساکاراید ویبریو آنگوئیلاروم در تمامی سطوح سلولی کبد، طحال و روده قدامی ماهی قزل آلای رنگین کمان ایمن شده گسترش یافته بود.
