تأثیر سیاستهای رشد بر تنش آبی و امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 گروه جغرافیا، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2024.360636.1008607چکیده
آب مایه حیات است و یکی از ملزومات اصلی توسعه و تمدن، دسترسی به منابع آب پایدار است. اگرچه ایران دارای میراث و سرمایه اجتماعی مهم نظام قنات و حکمرانی بهینه آب بر اساس سازگاری با طبیعت خشک و نیمهخشک بوده، اما در دهههای اخیر به دلیل افزایش فزاینده تقاضا و مصرف آب در پی رشد جمعیت و اعمال سیاستهای رشد و توسعه با محوریت کشاورزی و شهرگرایی و برخی صنایع، دچار عدم تعادل اکولوژیک و تنش آبی شده است. این پژوهش به روش توصیفی و روش تحلیل محتوایی انجامشده است. پرسش پژوهش این است که چگونه سیاستهای رشد و توسعه کمیگرا بر امنیت آبی و امنیت ملی ایران تأثیر گذاشته است. صورتبندی فرضیه پژوهش بیان میدارد که سیاستهای رشد و توسعه کمیگرا موجب تهدید امنیت آبی و امنیت ملی ایران شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که برنامههای عمرانی و توسعه بر اساس سیاست رشد کمیگرایی بوده و تصمیم سازان و سیاستگذاران بدون ملاحظات محیطزیستی و بهویژه عدم رعایت حقابههای محیطزیست و پایداری منابع آب، برنامههای توسعه را اجرا کردهاند که خطرات جبرانناپذیری بر بنیادهای زیستی و منابع آب داشته است. این روند در کنار تغییرات آبوهوایی، و سیاستهای خودکفایی و خوداتکایی ایران و سیاستهای تحریمی ایالاتمتحده امریکا باعث تشدید تنش آبی و در نتیجه نارضایتی عمومی و ناآرامیهای اجتماعی شده و رقابت بر سر منابع آب را افزایش داده است. این مسئله بهصورت مستقیم بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران تأثیر گذاشته است. درصورتیکه این روند ادامه یابد، امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران بیش از گذشته تهدید خواهد شد.