برهمکنش چاودار (Secale cereale L.) و باکتریهای محرک رشد بر کنترل گل جالیز منشعب (Phelipanche ramosa) در ارقام سیوند و سوپراسترینبی گوجه فرنگی (Solanum lycopersicum)
نویسندگان
1 آگرواکولوژی، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، دانشگاه رازی،کرمانشاه
2 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه
3 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه
4 گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، دانشگاه رازی، کرمانشاه
5 گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه رازی کرمانشاه
doi
چکیده
به منظور بررسی تاثیر باکتریهای محرک رشد و ماده دگرآسیب چاودار بر کنترل گلجالیز، آزمایشی در بخش گلدانی، به صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار در گلخانه تحقیقاتی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه رازی کرمانشاه به اجرا درآمد. هدف از انجام این مطالعه تعیین حساسیت ارقام مختلف گوجهفرنگی به آلودگی گلجالیز، تعیین پاسخ گلجالیز به ترشحات گیاه میزبان در حضور گیاه دگرآسیب چاودار و تعیین تاثیر باکتریهای محرک رشد بر رشد گوجهفرنگی و کاهش خسارت گل جالیز بود. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از ارقام سوپراسترینبی و سیوند گوجهفرنگی، ماده دگرآسیب چاودار، جدایههای باکتری (باکتری محرک رشد) شامل INR7, P2, B71 و E11 میباشند. نتایج این مطالعه نشان داد که در مجموع رقم سیوند نسبت به سوپراسترینبی رقم حساسی در برابر حمله گل جالیز بود. در رقم سوپراسترینبی، زمانی که از ماده دگرآسیب چاودار و باکتریهای محرک رشد B71، E11 و INR7 به صورت تلفیقی استفاده شد، کاهش حمله گلجالیز مشاهده شد. در گیاه گوجهفرنگی حضور باکتریهای محرک رشد باعث افزایش تعداد و وزن میوه و وزن خشک اندام هوایی و ریشه شد. اما حضور و عدم حضور ماده دگرآسیب چاودار تاثیری بر عملکرد صفات مورد بررسی گوجهفرنگی نداشت. ماده دگرآسیب چاودار تاثیر زیادی بر کاهش آلودگی گلجالیز نداشت، اما باکتریهای محرک رشد به ویژه INR7 باعث کاهش حمله گلجالیز و افزایش عملکرد گوجه فرنگی شدند.
