بازپژوهی مشروعیت قراردادهای نوپدید با تاکید بر آیه شریفه «أوفوا بالعقود
نویسندگان
1 استادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22054/rjqk.2019.40123.1875چکیده
با پیچیدهتر شدن و گسترش روابط انسانها، عقود و قراردادهای نوینی پدید میآیند که ارتباطات بشر را تحت سلطه خود قرار میدهند. پرداختن به عقود نوظهور از مباحث مهم فقه و حقوق اسلامی به شمار میرود که در حقوق، با عنوان اصل حاکمیت اراده از آن یاد میشود و ماده 10 قانون مدنی جمهوری اسلامی ایران نیز به آن اشاره دارد و از اینرو اثبات قراردادهای نوظهور و عدم انحصار آنها در عقود زمان شارع اهمیت فراوانی مییابد. از مهمترین دلایلی که برای عدم انحصار شرعی عقود بیان شده، آیه شریفه «یا أیّها الّذین آمَنوا أوفوا بالعقود» میباشد. در این نوشتار که به شیوه توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای نگاشته شده، به بررسی نحوه دلالت آیه مذکور بر منحصر نبودن عقود در زمان شارع و همچنین اشکالات مطرح شده پیرامون آن پرداخته و بیان شده آیه شریفه به طور کامل بر عدم انحصار عقود شرعی و شمول واژه «العقود» بر عقود نوپدید دلالت دارد.
