تأثیر تحریک جریان مستقیم فراجمجمهای و تمرین همراه با موسیقی بر یادگیری تکلیف هماهنگی دودستی
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.48308/mbsp.2025.238556.1284چکیده
مقدمه: تحریک الکتریکی فراجمجمهای با جریان مستقیم (tDCS) یکی از جدیدترین روشهای اثرگذاری بر سیستم عصبی برای بهبود عملکرد حرکتی از جمله هماهنگی است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر tDCS و موسیقی همراه با تمرین بر یادگیری حرکت هماهنگی دودستی است. روششناسی: پژوهش حاضر بر طرح پیشآزمون، پسآزمون و یادداری مبتنی بود. 48 دانشجو (میانگین سنی 32/22) که بهصورت تصادفی در چهار گروه (tDCS ساختگی همراه با تمرین، تمرین همراه با موسیقی، tDCSواقعی همراه با تمرین و tDCS واقعی همراه با موسیقی و تمرین) تقسیم شدند. شرکتکنندگان تکلیف دودستی ترسیم دوایر را در طی چهار مرحلة پیشآزمون، مداخله (4 جلسه، هر جلسه 4بلوک 10 کوششی)، پسآزمون و یادداری پس از 48 ساعت انجام دادهاند. خطای شعاعی ترسیم و سرعت حرکت دست اندازهگیری شد. روش آماری تحلیل واریانس مرکب با استفاده از SPSS در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد تمرین بر یادگیری تکیف دودستی در هر چهار گروه معنادار تأثیرگذار است. همچنین گروههای تمرین همراه با tDCS واقعی، تمرین همراه با موسیقی و تمرین همراه با tDCS واقعی، تمرین همراه با موسیقی نسبت به گروه تمرین بدون موسیقی و تحریک پیشرفت بیشتری در کاهش خطای شعاعی داشتند؛ اما در مؤلفة سرعت تفاوتی بین گروهها نبود. نتیجهگیری: با توجه تاثیر موسیقی و تحریک واقعی، پیشنهاد میشود در یادگیری تکالیف هماهنگی از این دو روش استفاده شود. همچنین با توجه به پیشرفتِ بیشترِ گروههای موسیقی، بهنظر میرسد موسیقی تأثیر بیشتری نسبت به تحریک دارد. با این وجود، استفادة همزمان از این دو روش تأثیر زیادی ندارد.