تاثیر خودگویی انگیزشی بر عملکرد حرکتی با تاکید بر عزت نفس: آزمون تجربی فرضیه ناهماهنگی خودگویی
نویسندگان
1 گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 دانشیار، گروه تربیت بدنی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.48308/mbsp.2025.238193.1281چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثر خودگویی انگیزشی بر عملکرد استقامتی و ادراک فشار ذهنی با تأکید بر نقش تعدیلگر عزت نفس، در چارچوب آزمون فرضیه ناهماهنگی خودگویی بود.روشها: پژوهش به شیوه نیمه تجربی و با طرح ترکیبی (بینگروهی و درونگروهی) انجام شد. شرکتکنندگان شامل ۳۶ دانشجوی ورزشکار (۱۸ نفر با عزت نفس بالا و ۱۸ نفر با عزت نفس پایین) بودند. آزمودنیها در دو شرایط پایه (بدون خودگویی) و مداخله (با خودگویی انگیزشی: "من میتوانم، ادامه بده!") مورد ارزیابی قرار گرفتند. آزمون بروس به عنوان تکلیف استقامتی اجرا شد و متغیرهای زمان اجرا و ادراک فشار با مقیاس بورگ اندازهگیری شدند. بین شرایط ۴۸ ساعت فاصله زمانی با طرح جابجایی متقابل رعایت شد. نتایج: نتایج تحلیل واریانس 2 عاملی (عزت نفس و خودگویی) نشان داد که خودگویی انگیزشی منجر به بهبود معنی دار عملکرد استقامتی و کاهش فشار ادراک شده در آزمون بروس شد. همچنین،خودگویی انگیزشی در افراد با عزت نفس بالا نسبت به عزت نفس پایین منجر به بهبود بیشتر عملکرد استقامتی و کاهش بیشتر فشار ادراک شده شد. نتیجهگیری: یافتهها از فرضیه ناهماهنگی خودگویی پشتیبانی میکنند؛ بهویژه اینکه همراستایی بین خودگویی انگیزشی (سیستم ۲) و باورهای درونی (سیستم ۱) در افراد با عزت نفس بالا، باعث اثربخشی بیشتر خودگویی شد. در مقابل، این ناهماهنگی در افراد با عزت نفس پایین موجب کاهش اثربخشی شد.
