اثربخشی ذهنآگاهی، معنادرمانی و درمان فعالسازی رفتاری بر فعالیت بدنی دانشجویان دارای افسردگی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاهد آزاد اسلامی، نایین، ایران.
2 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاهد آزاد اسلامی، نایین، ایران.
3 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاهد آزاد اسلامی، نایین، ایران.
4 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاهد آزاد اسلامی، نایین، ایران.
doi
10.48308/MBSP.2023.106862.1093چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین تفاوت اثربخشی ذهنآگاهی، معنادرمانی و درمان فعالسازی رفتاری بر فعالیت بدنی دانشجویان دارای افسردگی بود.روشها: روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد واحد نائین بود که از میان آنها 60 نفر براساس خط برش پرسشنامه افسردگی بک و به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان در هر سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری به نیمرخ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ ارﺗﻘﺎءدﻫﻨﺪه ﺳﻼﻣﺘﻲ والکر پاسخ دادند. گروههای آزمایش 8 جلسه درمان ذهن آگاهی، 10 جلسه معنادرمانی و 10 جلسه فعالسازی رفتاری را دریافت کردند. جهت تحلیل دادهها از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS نسخه 23 استفاده شد.یافتهها: در پژوهش حاضر هر سه مداخله درمان ذهن آگاهی، معنادرمانی و درمان فعالسازی رفتاری بر فعالیت بدنی دانشجویان افسرده اثربخش بودند (001/0=P). همچنین مقایسه گروه ذهنآگاهی با معنادرمانی و فعالسازی رفتاری معنادار بود (001/0=P) که بیانگر تفاوت الگوی تغییرات توجه بین این مداخلات است. در مقابل، مقایسه گروه معنادرمانی و فعالسازی رفتاری تفاوت معناداری نشان نداد (342/0=P).نتیجه گیری: این یافتهها نشان میدهد که مداخلات روانشناختی بهویژه درمان ذهنآگاهی، معنادرمانی و فعالسازی رفتاری میتوانند از طریق بهبود فرایندهای شناختی و انگیزشی، زمینه افزایش مشارکت افراد در فعالیتهای بدنی را فراهم کنند. بنابراین به کارگیری این رویکردهای درمانی در برنامههای مداخلهای و کارگاههای آموزشی در مراکز مشاوره و محیطهای دانشگاهی میتواند به ارتقای فعالیت بدنی و بهبود سلامت روان دانشجویان کمک کند.