ارتباط حس شوخ طبعی مربیان با اثربخشی کار گروهی ورزشکاران: نقش میانجیگر سرمایه روانشناختی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، روانشناسی تربیتی، موسسه آموزش عالی فروردین، قائم شهر، ایران.
2 دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
3 استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
4 استادیار، گروه روانشناسی، موسسه آموزش عالی طبری، بابل، ایران.
doi
10.48308/mbsp.2024.105107.1284چکیده
هدف: هدف تحقیق حاضر بررسی رابطه حس شوخ طبعی مربیان با اثربخشی کار گروهی در ورزشکاران و نقش میانجیگر سرمایه روانشناختی بود.روشها: پژوهش حاضر از نظر روش از نوع مطالعات همبستگی ( از نوع مدلیابی معادلات ساختاری) از نظر هدف کاربردی بود. بدین منظور تعداد 200 ورزشکار رشته های تیمی شهر تهران از بین رشته های تیمی بسکتبال، والیبال، فوتبال و هندبال به صورت داوطلبانه انتخاب و پرسشنامه های سرمایه روان شناختی لوتانز و همکاران (2007)، حس شوح طبعی و اثربخشی کارگروهی فریدمن و یاربراق (1985) را به صورت آنلاین تکمیل کردند. داده ها با استفاده از روش تحلیل مسیر و نرم افزار اسمارت پی.ال.اس تحلیل شدند.یافتهها: نتایج نشان داد که شوخ طبعی مربیان بر اثر بخشی کار گروهی ورزشکاران اثر مثبت دارد؛ همچنین، سرمایه روان شناختی نیز بر اثر بخشی کار گروهی ورزشکاران اثر مثبت دارد؛ در نهایت، سرمایه روان شناختی نقش میانجی و معنی داری در رابطه شوخ طبعی مربیان و اثربخشی کار گروهی ورزشکاران دارد (05/0P<).نتیجهگیری: به نظر می رسد شوخ طبعی با افزایش امیدواری و سرمایه روانشناختی در ورزشکاران، اثربخشی کار گروهی را افزایش می دهد. بنابراین، مربیان با استفاده از نتایح تحقیق حاضر می توانند کار تیمی یا گروهی ورزشکاران تقویت کنند.