اثر تمرین تناوبی و تداومی بر بیان گیرنده لپتین در بافت مغز و میزان کالری مصرفی در موشهای صحرایی دیابتی سالمند
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بهبهان، دانشگاه آزاد اسلامی، بهبهان، ایران
2 گروه دامپزشکی، واحد بهبهان، دانشگاه آزاد اسلامی، بهبهان، ایران
doi
10.30473/eab.2025.71559.1956چکیده
مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر تمرینات تناوبی و تداومی بر بیان گیرنده لپتین در بافت مغز و میزان کالری مصرفی در موشهای صحرایی دیابتی سالمند انجام شد. این پژوهش بنیادی و تجربی روی 32 موش ماده نژاد اسپراگ داولی انجام شد. موشها بهطور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند؛ کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی تمرین تناوبی و دیابتی تمرین تداومی (هر گروه هشت نمونه). پس از اعمال پروتکلهای تمرینی در گروههای مربوطه، سطح لپتین و کالری مصرفی ارزیابی شدند. بیان ژن لپتین با استفاده از روشReal- Time PCR و کالری مصرفی در هفته اول و آخر اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که تمرین تناوبی تأثیر معنیداری بر بیان ژن لپتین در بافت مغز موشهای صحرایی دیابتی سالمند داشت (001/0=P). علاوه بر این، پس از هشت هفته تمرین، تفاوت معنیداری در میزان کالری مصرفی بین گروهها مشاهده شد (001/0=P). آزمون توکی نیز نشان داد که تفاوت معنیداری بین گروه تمرین تناوبی شدید و تداومی از نظر بیان لپتین وجود دارد (03/0=P). همچنین، کالری مصرفی در گروه کنترل دیابتی نسبت به دو گروه تمرین افزایش یافت (001/0=P). تأثیر تمرینات تناوبی و تداومی بر کالری مصرفی یکسان بود (58/0=P). تمرینات تناوبی بهطور مؤثرتری از تمرینات تداومی بر بیان ژن لپتین در بافت مغز موشهای صحرایی دیابتی سالمند تأثیر میگذارند. با اینحال، هر دو نوع تمرین بر میزان کالری مصرفی تأثیر یکسانی داشتند.