آسیب شناسی مدیریت شهری شهر سنندج با رویکرد حکمروایی خوب
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 گروه جغرافیای انسانی و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jhgr.2020.123461.1006990چکیده
در عصری که شاهد رشد شتابان و پیچیدهتر شدن شهرها و گسترش بحرانهای شهری هستیم، اعمال حاکمیت و مدیریت بهصورت یکسویه توسط حکومت برای مدیریت جامعه شهری، دیگر مطلوب و جوابگو نیست، لذا کاربست راهبردهای تعاملی با جلب همکاری و مشارکت شهروندان و نهادهای مدنی، بیشازپیش ضرورت یافتهاند. یکی از این کاربستهای پیشنهادی الگوی حکمروایی خوب شهری میباشد. این الگو از سوی اغلب سازمانهای بینالمللی برای اداره شهروندمدارانه شهرهای جهان پیشنهاد شده است. این پژوهش با پی بردن به نیاز شهر سنندج به بهکارگیری الگوی حکمروایی خوب شهری در این شهر، اقدام به بررسی وضعیت شاخصهای حکمروایی خوب شهری در شهر سنندج نموده است. همچنین به این موضوع پرداخته شده است که عملکرد مدیریت شهری در نواحی مختلف بر اساس الگوی حکمروایی خوب به چه میزان از هم متفاوت میباشند. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی تحلیلی میباشد. اطلاعات موردنیاز این پژوهش با استفاده از مطالعه کتابخانهای و روش پرسشنامهای بهدستآمده است و برای تحلیل دادهها از آزمونهای تی استیودنت، آنوا و توکی استفادهشده است. نتایج این پژوهش بیانگر وضعیت ضعیف شاخصهای حکمروایی خوب شهری در شهر سنندج میباشد. با این حال وضعیت شاخص مشارکت نسبت به سایر شاخص ها در جایگاه بهتری قرار دارد و شاخص قانونمندی بصورت نسبی در وضعیت نامناسبی قرار گرفته است. همچنین تفاوت معنیداری بین عملکرد مدیریت شهری شهر سنندج در نواحی مختلف مشاهدهشده است. بدین معنی که نواحی پیرامونی شهر و همچنین نواحی بخش شمالی شهر دارای جایگاه مطلوبی نمیباشند. در حالی که نواحی بخش جنوبی شهر دارای شرایط نسبتاً مناسبی میباشند.