نقش دانشگاه در شکلدهی به منش دانشجویان؛ طراحی مدلی برای توسعه نگرشهای توانمندساز شخصیتی، اجتماعی و اخلاقی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه مدیریت آموزش عالی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استاد، گروه مدیریت آموزش عالی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22035/isih.2024.4959.4821چکیده
دانشگاه بهعنوان یک موقعیت اجتماعی مهم، نه تنها زمینهساز کسب تجربه مستمر علمی است بلکه بهواسطه ایجاد موقعیتها و تعاملات گسترده و متنوع نقش مهمی در شکلگیری منش دانشجویان ایفا میکند. این پژوهش با هدف بررسی چگونگی نقشآفرینی دانشگاه در شکلدهی به منش دانشجویان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد ترکیبی (کمّی-کیفی) انجام شد. در بخش کمّی، با استفاده از نمونهگیری تصادفی، دیدگاه 290 دانشجوی دانشگاههای شهر تهران در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد احصا شده است. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامههای محققساخته بوده است. دادههای کمّی با استفاده از نرمافزارهای آماری تحلیل شدند. در بخش کیفی، مصاحبههای عمیق با مدیران و کارشناسان حوزه آموزش عالی انجام گرفت. دادههای کیفی با استفاده از روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفتند یافتهها نشان داد که منش اخلاقی پیشبینیکننده معناداری برای فهم عملکرد تحصیلی و پرورش فضیلتها و نگرشهای اخلاقی و اجتماعی دانشجویان است. تحلیل دادهها منجر به شناسایی چهار بعد اصلی در ارتقای منش دانشجویان شد. این ابعاد شامل: 1) نگرشهای توانمندسازی و فضیلتمحور، 2) نگرشهای شخصیتی، 3) نگرشهای اجتماعی و 4) نگرشهای اخلاقی است. همچنین، نقش محوری دانشگاه در ایجاد محیطی برای تعامل، یادگیری و رشد این نگرشها مشخص شد محیط دانشگاه بر توسعه اخلاقی دانشجویان تأثیرگذار است.